TUYLUMUNA

Bir sokak boş ve sessiz ve sensiz. Bir gece; tarih ne bilmiyorum, saat kaç bilmiyorum, ben kimim onu bile bilmiyorum. Sahi neden buradayım? Tek bildiğim şey daha fazla dikilemem. Dalga, deniz, ay... Sessiz, bir o kadar da huzursuz bir gece. Buradalar hissediyorum. Hissizleşiyorum, hissediyorum. Kulağımın dibinden esen rüzgar belime doğru ince bir ürperti çiziyor. Gece bitmiyor, gündüz gelmiyor. Gözümün önü kararıyor, görüşüm bulanıklaşıyor. Ayakta durmakta güçlük çekmek yaşadığım son güçsüzlüğü hatırlatıyor ve dizlerimin üstüne düşüyorum. Yere düştüğümü anladığım anda kendimi toparlıyorum ve kumları sıkarak doğrulmaya çalışıyorum. Buradalar biliyorum, hissediyorum. Dayanamıyorum... Nefesi boynumda ılık bir esinti. Hızla arkama dönüyorum ama yok. Ağlamaktan yüzümde kuruyan göz yaşlarım zaten kuru olan cildimi iyice geriyor. Esen sıcak rüzgar dahi üşümeme neden oluyor. Kalkıyorum, koşuyorum, düşüyodum. Dizimden süzülen kan bileğime doğru ince bir yol alıyor ama duramam. Şimdi vazgeçemem bu kadar yaklaşmışken olmaz!