4 SANİYE.

Dalgaların sesinden başka bir şey duymuyorum. Onlar da hıçkırıyordu zemine çarparak. Defalarca. Şimdi ise sessizler,benimgibi. Fırtına öncesi değil, her şey bittikten sonra seni düşünmek için oluşan bir sessizlik bu. Olanları unutmak için. Saatimin sesini duyuyorum sonra.O da çalmayı bırakıyor artık.Sanki sen gidince zamana bakmaya anlamın olmadığını anlatırcasına.Yine devam ediyorsa,unut onu diyor bana.Sanki yapabilirmişim gibi.Her denediğimde gözlerimde beliren görüntünü unutabilirmişim gibi.Ama yine de seni düşünmek istiyorum. Karnımdaki taze acıların gerçeği hatırlatmasına inat. Saatimin sessizliğine inat.Çünkü bu gerçek değil. Sahte doğrular. Doğru görünümlü yalanlar. Gözlerimi sımsıkı yumuyorum. Yalanlardan sıyrılıp gerçek olmanı hayal ediyorum. Birden yüzüm ıslanıyor hafifçe. Gözyaşlarımı kurutuyor damlalar. İşte, sonunda yağmur başlıyor yavaş yavaş.

"Penceremi açık bırakıyorum. Çünkü geceleri adını söylemekten çok sıkıldım. Sadece burada umut ettiğimi bil, senin yağmurla birlikte geleceğini.."

©Tüm hakları saklıdır.