HORLAYAN KALPLER

İlk kitabım ve en özelinden.

《☆☆☆☆☆☆☆☆》

Bana sevmediği yemeğe bakarmış gibi bakıyordu ama pek taktığım söylenemezdi. Sesi bana...... Bizim evdeki bozuk çamaşır makinesini hatırlatıyordu yada ben sevmediğimden öyle duyuyordum.
"Ne gıcık şeysin be"
"Tamam"
Şuan sinirlenmem için elimden geleni yapıyordu.
"Az biraz kıza benze şu saça başa bak. Sen benden daha erkeksin bildiğin muhittin abisin" dedi ve gülmeye başladı. Gülmüyor anırıyordu adeta. Gülmesini taklit ettim ama onun kadar başarılı değildim. Ve o sihirli cümle dilimden tek seferde döküldü.
"Sorun bende değil sende. Topa benziyorsun be." hafif zıplayarak enseden bir beşlik çakıp cümleme destek verdim. Sinirlenmişe benziyordu.Hem de çok. Korktuğumu belli etmemek adına sinsice gülümsedim.
"Darıldın mı cicim bana. Bakıyorum tontiş oğlumuz sinirlenmiş" diyerek daha da sinirlendirmiştim. Sinirlendirmiştim iyi hoştu ama bu kedinin fareye baktığı gibi bakıyordu. Ya benle oynayacaktı yada yiyecekti. Hayattaki tek ilkemi kullandım. İlkem bellidir aga. Yemek buldun mu ye dayak buldun mu kaç. E yemek yoksa KAÇ!! Tabana kuvvet kaçmaya başladım. Buda benim gibi tazı çıktı aha vallaha yakalayacak telaşıyla daha da hızlı koştum ama bırakmadı peşimi.
Ne hayatımda nede şimdi.

<°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°>

DIKKAT AŞIRI GONCA ICERIR.
Kitap okurken gülmek istiyorum diyorsanız buyrun dükkan sizin.