Benim Öyküm Sensin...

"Öykü" dedi fısıldarcasına. İçmekten perişan haldeydi.

"Serkan bak iyi değilsin,hadi gidelim." Kolundan çekiştirmeye başladım. Kendinde değildi.

"Gitmiyorum hiçbir yere..." dedi gözleri kapalı bir şekilde.
"Dinle beni." dedi sarhoşken bile emirvaki şekilde.

Pes etmiştim artık.

"Dinliyorum.". Gözlerini yavaşça araladı ve ellerimden tuttu.

"Beni bir daha bırakma, Benim Öykü'M sensin.."

Gözlerim dolarken gülümsedim. Ne güzel bir adama aşık olmuştum ben böyle. Alnımı alnına yasladım gözlerimden yaşlar akarken.

"Seni asla bırakmayacağım , En güzel Öykümün Kahramanı..."

Yaklaşarak dudağına bir buse kondurdum. Hafifçe gülümsedi.

"Asla bırakmayacağım..."