Więzi
- Membaca 289
- Vote 47
- Bab 4
Marlena jest wciąż atrakcyjną pięćdziesięciolatką, matką trojga dorosłych dzieci. Jej życie to pasmo zawodowych sukcesów. Życie prywatne to udręka beznadziejnego uczucia do mężczyzny, który przed laty zdradził ją i porzucił.
Niespodziewany list, a potem spotkanie z nieznajomą kobietą zmusza ją do przewartościowania swojego życia, zmierzenia się z bolesną przeszłością, rodzinnymi tajemnicami i utrwalonym w pamięci obrazem własnego ojca.
Współczesna historia z wplecionymi retrospekcjami z lat wojennych. Współczesny Kraków i ten dawno zapomniany, z lat 40-tych, pod niemiecką okupacją.
Mi łość czy zdrada? Lojalność czy chciwość? Co okaże się silniejsze?
Seluruh Hak Cipta Dilindungi Undang-Undang
#72
miłość
Bergabunglah dengan komunitas bercerita terbesarDapatkan rekomendasi cerita yang dipersonalisasi, simpan cerita favoritmu ke perpustakaan, dan berikan komentar serta vote untuk membangun komunitasmu.
anda mungkin juga menyukai
Dym
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.Lengkap
Dyktafon
Dyktafon to przenośny magnetofon lub urządzenie cyfrowe z wbudowanym mikrofonem, umożliwiające nagrywanie dźwięku. Dla Niny jest to jednak najlepszy przyjaciel w trudnych chwilach jej nowego życia. Chwila nieuwagi, ułamek sekundy, niefortunna kłótnia - tyle wystarczyło, aby już nigdy nie ujrzała świata własnymi oczami. Sądzi, że straciła wszystko, na czym jej najbardziej zależało. Koniec z marzeniami o pisarskiej karierze, planami na przyszłość i wyjeździe na upragnione studia. Od tamtego momentu dyktafon stał się dla niej niezbędnikiem w podróży przez ciemność. Wie o niej dosłownie wszystko. Zna jej potrzeby, pragnienia, uczucia, myśli i problemy. Jest tylko jeden problem - choć nie wiadomo jak Nina bardzo by tego pragnęła, on nigdy jej nie odpowie. Nina nie wierzy, że sobie poradzi. Ponadto wie, że prawda tamtego dnia, która ciąży na jej sercu jak głaz nie do przesunięcia, nigdy nie może wyjść na jaw. Gdy jednak Noah nagle przestaje jej nienawidzić, a co gorsza próbuje się do niej przedrzeć przez mur, którym się otoczyła, Ninie coraz trudniej jest kłamać. Szczególnie wtedy, gdy w grę wchodzą uczucia. Po raz kolejny okładkę wykonała dla mnie @PenGirl2111! Jesteś niezastąpiona, dziękuję! Pytania, sugestie, opinie możecie wysyłać na e-mail: alexaandraclaire@gmail.com lub w wiadomości prywatnej na Wattpadzie :)Lengkap
Nie spodziewaj się tu ala capone
Co może spotkać porzucone przez świat dziecko? zapewne mnóstwo i przeważnie złych rzeczy, ale jak dodamy do owego dziecka chęć życia i niespotykaną zaciętość... Zaciekawiony? Jeżeli chcesz zobaczyć, co może wyrosnąć z wychowanej przez bandytę dziewczynki, to dobrze trafiłeś. Ta opowieść, zostanie podzielona na trzy części (aktualnie już wstępnie rozpisane, stan na październik 2023) Cz. I - Ruda idzie do wojska Cz. II - Pustynia oraz Cz. III - Retrospekcja Główną postać poznamy w pełni już ukształtowaną, parającą się brudną robotą (cz.I), w części drugiej zajmiemy się rozwojem innych aspektów oraz motywem zemsty i dramatu, a dopiero ostatnia wyjaśni dlaczego jej historia potoczyła się właśnie tak, a nie inaczej. Dalej zainteresowani? proszę założyć papucie i jedziemy z tym koksem ;3 ---- Wiem, że aktualnie wiedza wojskowa jest mocno spopularyzowana, jednak nie mogę wiedzieć w 100% wszystkiego choć staram się, aby wszystko było 1 do 1, jeżeli czujecie się na tyle kompetentni i pewni swojej wiedzy, z chęcią przyjmę wskazówki i poprawki Są w tej opowieści odniesienia do dwóch innych publikacji znajdujących się na moim profilu mianowicie do pozycji: Ogień i Stal oraz Teoria pewnego wybuchu ich znajomość przed przeczytaniem tekstu nie jest konieczna, to raczej rodzaj ciekawostki Okładka jest dziełem użytkownika @_Lulu_pisze_ za co ślicznie dziękuje jest obłędna <3Lengkap
Criminal.Powrót
Minęły dwa lata od tajemniczego zaginięcia ciała Kendjiego.Od tamtego czasu Rose ułożyła sobie życie na nowo.Jednak czy to będzie takie proste kiedy na jej drodze znów stanie jej koszmar.W dodatku pewien tajemniczy osobnik ratuje ją przed każdym potencjalnym zagrożeniem.Czy dziewczynie uda się rozwiązać zagadkę zniknięcia ciała?Czy dowie się kto jest jej tajemniczym wybawcą? Płacz ugrzęzł jej w gardle.Podniosła się i wytarła łzy z policzków.Koniec beczenia.Powinna być twarda.Schowała pudełko do szuflady.Zeszła do kuchni gdzie kucharka pichciła już jedzenie. -Jak poznać czy się kogoś kocha?-Gilian odwróciła się do niej z łyżeczką przy ustach.Odsunęła metalowy przedmiot od siebie. -Dlatego o to pytasz ktoś wpadł ci w oko?-Uśmiechnęła się szeroko. -Można powiedzieć,że kiedyś.-Siadła na blacie machając nogami.-Jakiś czas temu polubiłam go nie wiem kiedy i w jaki sposób, ale stało się.Potem w przypływie chwili powiedziałam mu,że go kocham.-Gilian wrzuciła do garnka kilka ziół. -Skarbie, czasem tak jest,że ktoś zrobi coś co nas zaskoczy i zachwyci.Właśnie w takich momentach uświadamiany sobie,że ta osoba jest nam bardzo bliska. -No tak, ale skąd poznać,że ją kocham? -Jak się przy niej czujesz opisz mi to. -Obecnie nie chcesz wiedzieć..-Zacmokała.Rose przygryzła wargę.-Chciałam być obok niego chociaż często wiązało się to z jego chamskim zachowaniem.Chciałam żebyśmy się zakolegowali nie chodziło mi od razu o przyjaźń ,ale od tolerancji mogliśmy zacząć.Nie wiedziałam, dlatego się tak zachowywał.Potem dowiedziałam się prawdy i to go zmieniło.Stał się inny nie do poznania. -I to ci się spodobało?-Mruknęła cicho. -Spodobało mi się to w jaki sposób patrzył na mnie...Lengkap
Jak wytresować smoka „Smocze Jarzmo" - Fanfik
Na dalekiej północy, w osadzie Berk, smoki wciąż są wrogiem. Nie ma mowy o przyjaźni - tylko o przetrwaniu. Po jednej z największych bitew kilka z nich zostaje schwytanych, a młodzi wojownicy dostają nowe zadanie: nie zabić, lecz ujarzmić. Eksperyment szybko wymyka się spod kontroli. Jedni wierzą w siłę i łańcuch, inni w cierpliwość i zrozumienie. Każdy błąd kończy się krwią - i nie zawsze smoczą. To opowieść o pierwszych próbach oswojenia dzikich smoków. O strachu, dumie i cienkiej granicy między kontrolą a zaufaniem. Świat ten sam, klimat ten sam - ale żadnych cudów, żadnych cudownych przyjaźni. Tylko surowa rzeczywistość północy i odgłos skrzydeł w mroku. Fanfik inspirowany Jak wytresować smoka - w alternatywnej, bardziej realistycznej wersji świata. To alternatywna historia Berk - świat ten sam, lecz wydarzenia potoczyły się inaczej. Nie ma Czkawki ani Szczerbatka, nie ma cudownego pojednania między ludźmi a smokami. Są tylko pierwsze, brutalne próby ujarzmienia dzikich bestii. Surowa północ, walka o kontrolę i cienka granica między zaufaniem a strachem. To opowiadanie jest niekomercyjnym fanfikiem inspirowanym światem Jak wytresować smoka (DreamWorks Animation / Cressida Cowell). Wszystkie oryginalne postaci, miejsca i koncepcje należą do ich twórców. Nie roszczę sobie do nich żadnych praw ani nie czerpię z tego tytułu żadnych korzyści majątkowych. To jedynie fanowska, alternatywna interpretacja świata.Lengkap
Złe wspomnienia
Brenna ma wszystko, o czym dziewczyna mogłaby marzyć. Zdolna i atrakcyjna, jest gwiazdą studenckiego campusu w Seattle. Zmienia chłopaków jak rękawiczki, nigdy jednak naprawdę się nie angażuje. Nawet jej najbliżsi przyjaciele nie wiedzą, dlaczego. Ethan jeszcze nie spotkał dziewczyny, która by mu się oparła. Dopiero przyjechał do Seattle i jego uwagę przyciąga pewna brunetka. Oczywiście, nie może pozwolić, by jej upór zepsuł mu reputację. Sytuacja się komplikuje, kiedy Brennę dogania przeszłość... Historia opowiedziana jest z perspektywy kilku osób :) *** "Złe wspomnienia" napisałam w 2010 r., było to moje pierwsze opowiadanie. Nie jest ono moim ulubionym tekstem, to nie gatunek, który sama czytuję, ale mam do niego sentyment :) Oryginał był publikowany w innym miejscu w internecie, tutaj zapraszam na nieco odnowioną wersję :) Prolog, 23 rozdziały + epilog. Ostrzeżenia: staram się nie opisywać scen przemocy (najwięcej jest w prologu), ale główna bohaterka ma sporo bagażu z przeszłości. Jeżeli masz wątpliwości, czy treść nie będzie dla Ciebie wyzwalaczem trudnych emocji, skontaktuj się ze mną przez wiadomość prywatną. Komentarze są najlepszą motywacją dla autora :) Będę wdzięczna, jeżeli pozostawisz po sobie jakiś ślad :)Lengkap
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.
Detail lengkapPanduan Muatan