Niemy krzyk

Nie mogła nikomu powiedzieć.

Matka by jej nie zrozumiała. Ba! stwierdziłaby, że wszystko było jej winą. Miałaby w końcu konkretny powód swojej nienawiści do niej i nie musiałaby tego dłużej ukrywać. Kto wie, może nawet wyrzuciła by ją z domu? W końcu to, co zrobiła było niewybaczalne. Zdradziła ją i zniszczyła jej dobre imię.

Wstydziła się powiedzieć o tym komuś obcemu. Czuła się winna i zbyt brudna, by podzielić się swoim ciężarem z kimś innym. Odsłonić tę stronę siebie, która wyła z bólu, błagając o pomoc. A było przecież tyle okazji.

Wystarczyło jedynie z kimś porozmawiać. Proste, prawda?

Jednak jakaś jej cząstka wciąż miała nadzieję, że ktoś zauważy, że po prostu będzie wiedział. Odmieni jej matkę, a ta w końcu zacznie ją kochać. Odsłoni tę wielką krzywdę, której doznała i pozwoli ułożyć sobie życie w spokoju i bezpieczeństwie.