Ela Gözlüm

Ne zaman büyüdüm ben anne.Gerçi annem bile büyüdüğüm vakitler tutamamisti o küçücük ufacık ellerimi.
Ben küçükken öğrendim ayrılığın bir çocuğun bisikleten düşmesi kadar can acittigini .Hep oyunlarda ebe olurdum.Ben öyle mutsuz olunca birini sobeleyince geçerdi içimdeki hüzün.Sonra yürürsün tek başına acılara tutunarak.

Ben annemin yokluğuna benzettim sana olan sevdamı .Annem'de yoktu alişırdim elbet dedim.

Sen ,sen girdin hayatıma.Benim yorgunluğumu umursamadan,bilmeden..
Sonra ayrılığın kapanmış kapılarını mühürü kırarak girdin içeri.

Annemin yoklugu ders oldu bana.
Senin yokluğun ise acı.

Anneme kavuştum ama ya sana ....