Doğa Fenomenistleri

Tam bağdaş kurduğum bankta, kitabıma dalmışken, yanımda biri belirdi. Kafamı yavaşça kaldırdım ve onu gördüm. O tuhaf adamı. Ne yaptığını bir türlü anlamlandıramadığım beni kaçıran ve aklımdan çıkmayan o adamı. Öylece, parktaki çocukları izliyordu.

Hiçbirşey yapmadım. Onun konuşmasını bekledim. Beni bıçaklamayacaktı herhalde. Şey...
Bıçaklamazdı değil mi?
Konuşmaya başlayınca ona döndüm.

"Selam."

Ürkerek cevap verdim.
"Me..merhaba. Se..sen bu..burada ne a...arıyorsun?

Ah, lanet olsun! Neden durduk yere kekeledim ki ben?
Bana döndü ve gözlerimin içine baktı.

"Korkma bıçaklamam." Tekrar önüne döndü.

Sanki içimi okumuştu. Beklemeden cevap verdim.
"Neden buradasın Fenomen çocuk?"

Fenomen deyince birden bana baktı.
"Neden öyle dedin?"

Ona ters ters baktım.
"Ah, şey, belki sosyal medya hesaplarını bulmuş olabilirim de olmayabilirim de." Utanmıştım.

Afallar gibi oldu ama hemen toparlandı. Ve benim kızarık yüzüme baktı.

"Sana kırmızı çok yakışıyor." Sırıttı.

"Şey... Teşekkürler." Dedim. Ve o konuştu.

"Sen gerçekten O'sun. Yaydığın enerjiyi bile hissediyorum." Afallamıştım.

"O kim? Neyden bahsediyorsun?"

Birşey hatırlamak ister gibi durdu. Biraz düşündü ve konuşmaya başladı.

"Hiç ya, kim olacak? Kaçırdığım kız işte."
Korkmuştum.

"Bana zarar vermeye gelmedin değil mi?"
Gözlerime baktı. Ve güldü.

"Hayır korumaya geldim güzelim."