barwa nocy • styles

„- Nie - szepnęłam, mocniej przyciskając jego głowę do swoich piersi. Czułam jego łzy na swojej skórze. - Przestań to powtarzać, nie jesteś potworem.
- Jestem, Lizz - wysapał i zacisnął powieki. - Jestem, ale ty już zawsze będziesz mnie usprawiedliwiać.
Doskonale wiedziałam, że te słowa nie są kłamstwem. Miał rację; zawsze szukałam jakiejś wymówki, by go uniewinnić.
- Ale... nie rozumiem dlaczego - wyznałam nieco osłupiona bardziej sobie niż jemu.
- Bo mnie kochasz. - Uniósł głowę, ukazując mi swoją piękną, zapłakaną twarz. W zielonych oczach łatwo było dostrzec przerażenie. - I przyznaj to w końcu, do cholery jasnej."

Historia pokazująca, że zazdrość może zgubić człowieka, a dawne uczucia wcale nie znikają jak duchota po letnim deszczu lub jak morskie fale rozbite o skałę, nieważne jak bardzo byśmy tego chcieli.