HUZUR

Bir genç kız daha 17 yaşında adı Mülhem. Babasının yanında yaşıyorlar artık ne kadar yaşamak denirse. Babasıyla annesi boşanmış kardeşlerin velayeti babaya verilmişti. Babaya gelirsek o baba değildiki rezil herifin tekiydi, evden kahvehaneye kahvehaneden içkiye sonrada evine cehennem yaşatmaya gelirdi. Kimse umrunda değildi.
Mülhem her gün daha da çok boğuluyordu gömülüyordu sanki yerin içine. Ama o hiçbir zaman isyan etmedi. Bu onun sınavıydı elbet bir gün geçerdi değilmi.

••••••

-Ne yapıyorsun sen!

-Atlıyordum gelmeseydin!

-Senin beyninden sıkıntınmı var hayat bu kadar mı basit!

-Basit! Basit işte ben artık yaşayamam bu acıya katlanamam anlamıyorsun herkes ellerimden gitti herkes ben ölsem nolucak ki?

-Sen çok güçsüz bir insansın! Yapmaya çalıştığın aptallıktan başka birşey değil! Ne yani atlıyacaksın herşey biticek öylemi ne kadar da kolay öyle ha! Atlasam ben atlardım ulan ben! Bu hayatta cehennemi yaşıyorum ama bunu cennete çevirmek benim elimde ve ben yapmaya çalışıyorum. Güçlü kalmalısın!

-Ben pes etmek istiyorum! İstemiyorum nefes almak! Kurtulmak istiyorum.

-Kurtulamayacaksın ! Hayatının değerini bir gram bile bilmiyorsun. Derdi veren elbet dermanıda verir. Her zaman kendine inan inan ki o zaman yenilmessin!

Genç adam geri çekildi kız o kadar haklıydı ki ama dayanamıyordu işte acısı dinmiyordu.

-Şimdi tüm bu dediklerime rağmen atlayacak mısın?

Genç adam hayır şeklinde kafasını salladı.