„Biała Przestrzeń" to tomik poezji białej, zapis myśli i chwil. Porusza tematy traumy, tożsamości, pamięci, codzienności podzielonej na głosy i role, odczuwania świata na granicy ciała i umysłu. Wszystko to opowiedziane bez retuszu, surowo, momentami pięknie i okrutnie zarazem. Dla tych, którym zabrakło powietrza, a nadal próbują oddychać. Dla wszystkich, którzy są i nie są - naraz.

Wiersze mroczne, gotyckie jak i romantyczne, miłosne. Czasami dzikie a czasami łagodne. Jest bunt, melancholia, miłość, śmierć. Wyrzucam z siebie wszystko co we mnie siedzi. Piszę osobiste wiersze, o tym co mnie otacza, co mnie zainspirowało...

Emocje zaklęte w słowach, cicho, nieśmiało, jakby dusza bała się mówić zbyt głośno. Ułożone z rozsypanych liter, które długo nie znały swojego miejsca, a jednak odnalazły się w ciszy wersów. Między linijkami pulsuje zmęczenie, tęsknota i niewypowiedziany żal, jak ślad po czymś, co było ważne, a odeszło bez pożegnania. Każde słowo niesie ciężar tego, czego nie dało się zatrzymać i delikatność tego, co wciąż próbuje przetrwać. Te teksty nie krzyczą. One drżą. Proszą tylko o chwilę uważności, o jedno ciche spojrzenie w głąb. Bo czasem ból nie potrzebuje ostrych krawędzi - wystarczy, że osiada w słowach jak kurz na sercu i zostaje tam na długo.

To nie są zwykłe wiersze, nie znajdziesz tu żadnych wyszukanych środków stylistycznych i zawiłych metafor, tylko nagie emocje, prawdziwe, pełne zarówno brzydoty jak i piękna. Te zapiski to próba wyrzucenia z siebie smutku i żalu, próba ucieczki przed światem, pełnym pozorów i złudnego szczęścia. To skrajne emocje, które niektórzy z nas muszą skrywać pod maską uśmiechu.

„Dzieta" to zbiór refleksyjnych wierszy, które zatrzymują tempo codzienności i pozwalają odetchnąć. Każdy wers jest zapisem momentu świadomości chwil w których człowiek zdaje sobie sprawę ze zmęczenia, presji i konieczności bycia „online", a jednocześnie uczy się odnajdywać ciszę i obecność we własnej głowie. To poetycki przewodnik przez codzienny chaos, subtelny dialog z czasem i sobą samym, który pokazuje, że prawdziwa obecność zaczyna się tam, gdzie kończy się pośpiech. Z lekkim oddechem, bez presji, „Dzieta" pozwala czytelnikowi zatrzymać się, rozejrzeć i odnaleźć spokój w prostych, intymnych momentach.

Draco Malfoy próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości, pełnej spokoju i obcych twarzy. Po otrzymaniu nowej pracy, stara się ustabilizować swoje życie i ukryć piętno śmierciożercy, które na nim ciąży. Hermiona Granger, zapracowana, zapędzona, ale mimo wszystko pełna optymizmu, usiłuje w natłoku obowiązków, zrealizować kolejny cel, jakim są przygotowania do jej ślubu i wesela. Co ich zatrzyma? Czy dawni wrogowie, przy ponownym spotkaniu, poczują do siebie coś innego poza wstrętem i nienawiścią? Czy może zdecydują się na bardzo niebezpieczny układ? 1 w #dramione - 19.03.2022 🍓💚 Okładka: projekt i wykonanie - moja przyjaciółka Red_x_Raven

Refleksja // Pamięć // Codzienność // Relacje // Świat wewnętrzny

W trzewiach ziemi przebudzona, zobaczyłam złoty kwiat Usłyszałam pieśń syrenią, wyszłam w doskonały świat Gniazda ptaków rozkwilonych, kępy zzieleniałych drzew A nad nimi niósł się nocny, z gwiazd pędzony, srebrny śpiew - "Przebudzenie" I śmiejcie się, i płaczcie z zachwytu, przesady I patrzcie na mnie, patrzcie, bez żadnej żenady I jedzcie, proszę, jedzcie to ciało, tę duszę Pożryjcie mnie w całości, hodujcie swą tuszę - "Wyparcie" Bierz łuk! Napinaj swój łuk! I smukłą wypuść strzałę Dmę w róg! Niech zabrzmi mój róg! I zagra naszą chwałę - "Polowanie" Szlak mój może pobiec dookoła świata Przez kurhany losów, pod burzowym stropem Na sercu wciąż blizna, źle przyszyta łata Co noc sny me zbiera i rzuca pod twe stopy - "Włóczęga" Twoja dłoń szepcze "cyt", pieszcząc sennie te kwiaty Słaby gest muska mrok, rozdzierając mu szaty Zapach róż pęta czas w fioletowym bezkresie Pełnym gwiazd, których skry echem morze poniesie - "Fantazja" Czart wbił sztylet po rękojeść między nasze dwa narody I nienawiść wnet zagrała, o piędź ziemi, kroplę wody Inna krew i inna mowa, inny bóg i kolor szaty Chociaż obaj żeśmy wyszli z takiej samej kurnej chaty - "Przeprosiny" Szkliste pajęczyny, wskorś wiatru rozsnute W sieciach uwięziły pierwsze skry jutrzenki Każda drobnym blaskiem jak diament maleńki Inkrustuje pąki srebrem mgieł okute - "Rosa" Jedna dana szansa, tylko jedno życie Ale czy zakwitła, czy przepadła z wiekiem Tego się nie dowiem w swoim ziemskim bycie Na zawsze skazana pozostać człowiekiem - "Ofiara" Wynieś mnie pod kryształ nieba na wichrowym szczycie Ucisz skały brzmiące lodem, by nie spłoszyć zorzy Która nocy mir obali podstępnie i skrycie Ciemność srebrną unicestwi i na marach złoży - "Serca Zimowe"