Baveşin

"Sen benim küçükken hayalim, şimdi ise tutkulu gerçeğimsin"
☼☼☼
Şimdi yalnızca ikimiz kalmış, aynı havayı ikimiz soluyorduk. Gözlerimiz birbirine odaklanmış tek kelime etmiyorduk. Gerçekten yıllarca göz göze gelip bakmayı planlıyor gibiydik. Sözcükler yoktu aramızda. Belkide sözcüklere gerek duymuyorduk Belki de içimdeki umut beni kandırıyordu. O gözlerdeki buğuyu hep merak ediyordum. Herkesten farklı bakan o gözlere. Çoğu insan ya sıcak bakar ya da soğuk. Ama o ikisi gibi bakmıyordu. İkisi arasında da kalmamıştı. Sanki hüzün gizliydi o gözlerde, dokunsam ağlayacaktı. Küçük çocuğun bakışları kadar masum ve olgun bir adamın bakışları kadar keskindi. Tuhaf havasına ne demeliydi? Etrafına saçtığı aura insanı kendisine kilitliyor, hiç bıkmadan bakmasına neden oluyordu.
"Baveşin... Baveşin?" diyen sesle kendime gelmiştim. Ne ara dibimde olduğunu fark etmediğim Fırat abiden korkarak uzaklaştım.
"İyi misin? Dalıp gittin öyle." diye sordu. Konuşurken hareket eden dudaklarını seyre daldım. Anladım artık, bu adamı seviyordum. Fakat bu adam beni sevmiyordu. Abi kelimesinin anlamını yitirmiştim bu adamda. Küle çevirmiştim hafızamda. Gerçekten bu kelime neyi temsil ediyordu. Abi dediğimiz insanlara karşı hislerimizin olmamasını mı? Peki ya o hisler zamanla doğarsa? O zaman ne yapılmalıydı, ne diye seslenmeliydim? Kafam oldukça karmaşıktı, kalbim ise bilinmez bir boşlukta atıp duruyordu. Belki de şuan onun yüreğine akmaya çalışıyordur veyahut bu mekandan uzaklaşmayı çabalıyordu.
"Baveşin?" Dudaklarından dökülen ismim... Kalbinden geçen isim olsaydı ya...