Lo que nunca pude decirte

Lo que nunca pude decirte

  • WpView
    Odsłon 6,265
  • WpVote
    Głosy 170
  • WpPart
    Części 87
WpMetadataReadZakończone sob., paź 20, 2018
Acá están. Todos los poemas que inspiraste en mí, pero que jamás viste. Tus ojos de mar siempre fueron mi mejor musa. Quizás yo fui muy cobarde como para mostrarte mis escritos, o en realidad quizás nunca te importé lo suficiente. Pero acá están. Ya me cansé de tener miedo. Es hora de decírtelo todo. »El precipicio me miró con tus ojos y yo salté« »Porque nunca supe cómo no rendirme, cómo no sacar bandera blanca cuando me sonreías de esa forma« _________________________________________ Estas son poesías que escribí para descargarme, para liberarme y para no morir. Para que no mueran los recuerdos, para poder revivirlos. Para que seamos eternos. Si querés podés pasar y leer algunas, seguro que te vas a poder identificar con más de un escrito. Están ordenados según la fecha en que los escribí, pero no es necesario leerlos en ese orden. ¡Bienvenidx a mi mente! Está un poco desordenada, pero tranquilx, los monstruos del fondo no muerden. Siempre que sea de día.
Wszelkie Prawa Zastrzeżone
#1
ojoscelestes
WpChevronRight
Dołącz do największej społeczności pisarskiejOtrzymuj spersonalizowane rekomendacje dzieł, zapisuj ulubione dzieła w bibliotece oraz komentuj i głosuj, aby rozwijać swoją społeczność.
Illustration

To może też polubisz

  • El Lugar Que Nunca Viste| #1 Luz
  • Ya que soy una villana... are lo que yo quiera!!!
  • Orgasmos En El Infierno #Wattys2017 [HISTORIA COMPLETA]
  • Efímero
  • •⏳ Bucle ⏳•  ⟨ CountryHumans EcPa ⟩
  • Ángel De Mis Pesadillas©
  • Los versos que lloran [Editando]
  • Al Otro Lado De Mi Vida © ✔️
  • «NO SÉ COMO DECÍRTELO»   (TERMINADO)
  • Un Psicópata Enamorado

Todavía no era tan tarde. El sol seguía ahí, aferrado al cielo, como si supiera que era la última vez que lo vería así... tan quieto. Yo también sonreía. A veces me pregunto cuántas sonrisas usé para que nadie preguntara si algo dolía. Cuántas veces vestí de calma una tormenta que ya no podía sostener. "Hay un lugar al que me voy cuando estoy triste... Es un lugar dentro de mí... que nunca viste." No sé de dónde saqué esa canción. Tal vez la escuché cuando aún creía que alguien me quería. O tal vez me la inventé para convencerme de que era así. Lo cierto es que ese lugar existía. Y era mío. El lugar al que nunca fuiste. El lugar que nunca viste. Ahí me escondí cada vez que el mundo se inclinó por otros. Ahí dejé todo lo que no les servía de mí. Y ahora... ya no duele. No porque haya sanado. Sino porque se volvió parte de mí. Como el aire. Como el silencio. "Donde hay esperanza... está mí casa. Donde hay amor..." No terminé la frase. Porque nunca supe cómo. No hubo casa. No hubo amor. Pero sí hubo decisión. Y esta vez, no fue por ellos. Ni por perdonar. Ni por demostrar nada. Fue por mí. Solo por mí. Por eso, cuando subí al barandal, no lloré. No temblé. No pedí que me detuvieran. Sonreí. Esa clase de sonrisa que uno da cuando entiende que el final, en realidad, es otra forma de empezar. ________________________________________ Rankings importantes: #19 en anhelo 10/2/2022 De 1.04K historias✓ #29 en Drama 17/2/2022 De 252K historias✓ #1 en anhelo 24/04/2022 De 1.08k historias✓ #10 en anhelo 27/01/2023 De 1.2k historias✓ #2 en fantasía 31/1/2023 De 141K historias✓ ©todos lo

Więcej szczegółów
WpActionLinkWytyczne Treści