"Bawal"...That's the only word that's left sa vocabulary ko. And, I have many mysteries in life. Wala talagang nakakaalam ng nararamdaman ko, even if I have many friends. Everyone around me judges me, especially my family. Diba dapat sila yung nagsusupport saken? But why is it like this? Sila pa yung nagdodown saken. Like, am I still alive? I was clueless sa mga nangyayari sa buhay ko. I was clueless kung bakit ang hard nila sakin. Then many days passed by, I thought to myself... "What if I changed? May makakanotice kaya?" So from that moment, nagbago ako.. Anyway, basahin niyo nalang kwento ng layf ko, and sana kahit man lang kayo, maintindihan niyo ko? Thank you.
Actually... di ko naman talaga sya kilala, kaya lang, minsan kasi naguguluhan ako. Palagi ko kasi sya nakikita kahit di ko naman talaga gusto. At pag nakikita ko sya, palagi nyang dala ang bagay na ayaw ko. Possible kaya na dahil sa kanya ay magustuhan ko ang bagay na ayaw na ayaw ko? And more worse sya?
Sya yung tipo ng tao na may malalim na hugot sa bawat pag kumpas nya ng gitara. Sya yung tao na may lungkot sa mga mata pag kumakanta... pero bakit kaya pag naka tingin ako sa kanya parang wala ng ibang tao sa mundo? Yung himig nya na naging daan ng palagi ko'ng pag tingin ko sa kanya..
Sa isang lingon ko ay ang mga kumikinang nyang mata ang nakikita ko. Pero paano kaya kapag ang isang curious person na tao na tulad ko ay mapansin nya? May chance kaya??