Skromny tomik poezji, wiersze się bowiem łatwiej pisze, niźli życie.

O niej nie da się opowiedzieć zwyczajnie. Bo to nie była historia. To było drżenie duszy. Zanim cokolwiek powiedziałem, już wszystko czułem. Nie oddałem duszy. Ale pozwoliłem jej tam wejść...

Kiedyś, lata temu, publikowałam swoje wiersze na blogach. Nigdy nie przetrwały długo - te blogi ;) Jeden z autorów jednak, Lys Samael Noctis, zainspirował mnie do tego, aby ponownie zebrać wszystkie swoje małe tworki-potworki w jednym miejscu. No więc w taki oto sposób powstaje sobie tomik myśli wszelakich, rzadko rymowanych, za to pełnych metafor. Mniej lub bardziej górnolotnych. W tomiku pojawią się też moje "piosenki", bo zapewne nie wielu z was wie, ale tak zaczynałam na tik toku :D

Każda myśl to rana. Każde wspomnienie to ślad zębów na duszy. To miejsce to autopsja serca. Spojrzenie w cichą, powolną destrukcję, która przychodzi wtedy, gdy czujesz zbyt mocno.

Zbiór moich autorskich wierszy

Tomik jest już skończony. Za niedługo ukaże się on w Empiku.

Wiersze mroczne, gotyckie jak i romantyczne, miłosne. Czasami dzikie a czasami łagodne. Jest bunt, melancholia, miłość, śmierć. Wyrzucam z siebie wszystko co we mnie siedzi. Piszę osobiste wiersze, o tym co mnie otacza, co mnie zainspirowało...

Emocje zaklęte w słowach, cicho, nieśmiało, jakby dusza bała się mówić zbyt głośno. Ułożone z rozsypanych liter, które długo nie znały swojego miejsca, a jednak odnalazły się w ciszy wersów. Między linijkami pulsuje zmęczenie, tęsknota i niewypowiedziany żal, jak ślad po czymś, co było ważne, a odeszło bez pożegnania. Każde słowo niesie ciężar tego, czego nie dało się zatrzymać i delikatność tego, co wciąż próbuje przetrwać. Te teksty nie krzyczą. One drżą. Proszą tylko o chwilę uważności, o jedno ciche spojrzenie w głąb. Bo czasem ból nie potrzebuje ostrych krawędzi - wystarczy, że osiada w słowach jak kurz na sercu i zostaje tam na długo.

Wejdź do głębokiej wody I zanurz całe swoje ciało. Przygotuj się na świat nowy, Wrażeń nie będzie mało. Odkryj to, co obce całkiem, Choć blisko zawsze było. Wszystko wydaje się małe, Gdy zmierzasz na samo dno. Miej oczy szeroko otwarte. Łatwo zgubić się w miejscu, Które jest niemalże czarne, Jakby trwało w zmierzchu. Umysł w głębiny zaprowadź. Słuchaj głosu, który cię wzywa. Nie patrz już w górę, zobacz To, co w otchłani się skrywa. ☆ Estera, 2025-?

Zbiór rękopisów z mojego notatnika. Moje myśli, uczucia i zdania, które przyszły w środku nocy. Słowa, które zabolały albo uratowały mi dzień. Fragmenty mnie - dla tych, którzy lubią zaglądać w cudze światy i odnajdywać w nich kawałki siebie.