Son Güz

Güz uyandı yaraladı ağaçları. Küçük kesikler bırakarak düşen yaprakları asfaltı süsledi. Damarlarında tüm şehrin kanını taşıyan bu yapraklar rüzgara sığındı.
Her sokaktan ona ulaşmanın korkusuyla geçtiler.

Yelkovan ve akrebin bütünleştiği saatte ayın loş ışığında bir kapının önünde duraksadı kurak yapraklar. Can verecekleri o an için beklediler. Kapı açıldı ve toza büründüler.

? ? ??

Gözlerim soğuk rüzgarın sertliğiyle kısıldı. Avuçlarıma hapsolan kupanın sıcaklığı tek kurtarıcımdı.
Kahvenin acı tadıyla uyuşan bedenim tok sesle kapanan balkon kapısına çevrildi. Adımlarımı kapıyı açmak için ilerlettim. Fakat hesaba katmadığım şey kapının içeriden kitlenmiş olmasıydı.