Aşiret Gelini

"Ne yap et beni bu içinde bulunduğum durumdan kurtar !.." sözlerim emri vaki bir şekilde ağzımdan çıkıyordu. Ama yapacak hiçbir şeyim yoktu.
.
.
.
.
.

"Zeynep !.." Onurun sesini duyunca tepki vermeye çalıştım. Ona nefes alamadığımı anlatmaya çalıştım ama kalbimin acısı bütün bedenimi sarıyordu... "Zeynep arabayı durdurayım mı bir tepki ver iyi misin.."

"Zeynep..!!. " son Zeynep diye seslenmesinin ardından durdurup arabadan indi. Ben kafamı geriye yaslayıp derin derin bir nefes almaya calıştım fakat her nefes alışımın ardından bütün vücudumu keskin bir acı kaplıyordu. Canım yanıyordu...

Kapımın açılmasıyla Onur elimden tutup yavaşca arabadan indirdi beni. Önüme düşen saçları eliyle geriye atıp "Derin derin nefes al.. " dedi...

Ben nefes alıp verirken aynı zamanda da gözümden akan yaşları eliyle siliyordu. Onurun bana sarılıp göğsüne başımı koymasıyla "Ben.. ben.." diye kekelerken Onur "Sakin ol konuşma.. tamam.. konuşma.." dedi.

Biraz kendime gelince nerede olduğumuzu idrak etmeye çalıştım. Dağlık bir alandaydık. Etrafta geçip giden arabalardan başka hiçbir şey yoktu. Gözlerimi kapatıp Onurdan destek almaya çalıştım. Kendime zar zor gelirken Onurun "Biraz daha iyi misin.." diye soran sesini duyunca bir şey demeden kafamı salladım gözlerimi açmadan "Onur..." Dedim. Ellerimle Onurun ceketini sıktım sanki yaşadıklarım ve yasayacaklarımın canımı nasıl acıtacağını hissedercesine... "Ben... Ben hiçbir zaman istediğim hayatı yaşayamadım.." yutkundum ve derin bir nefes verdim "Beni buna zorlarlarsa eğer yaşadıklarımın, mücadelemin hiçbir önemi kalmayacak... Hemde hiçbir önemi..!.. Yalvarırım kurtar beni.." deyip gözlerimi açıp ona baktım, kolunu biraz daha sıkarak "Ben dayanamam buna... Dayanamam... Yapamam.. yalvarırım.."

03/09/2018 Başlangıç

Onur kafasını benden başka bir yöne çevirip sıkıntıyla nefes verdi "