Canım'a Can

Bir sonbahar gecesi yine ailemle tartışmış ve tek başıma sokaktaki kaldırım taşlarının üzerinde yürüyordum. Dikkatim o kadar dağılmıştı ki kime güveneceğimi,insanlara karşı nasıl davranacağımı bilemiyordum. Bunun nedeni ise koskoca bir boşluk iki hece:babam...
Küçüklüğümden beri hep böyleydi bizi sevmediğini düşünürdüm,annemi defalarca dövdüğünü görürdüm,hep engel olmaya çalışsam da bana da vururdu. Yine o gecelerden biriydi ve ben kendimi nasıl dışarıya attığımı bilmiyordum. Tüm bunlar kafamın içinde bir ceset torbası gibi dönüp dururken karşımda beliren bir yüzle neye uğradığına şaşırmıştım.Belki de bu çocuk benim kurtuluşum,hayat kaynağım olabilirdi.Kim Bilebilir....