Dağ Başı

Klasik karışan bebekler hikayesi evet ama unutulmazları ile. Sezon Finali yapıp devam eden, klasik abi kurgusuna ihanet eden kitap... Okuyun derim :)

"Bir yüzük, bir evlilik... ama aşk hâlâ yabancı." "Tüm haklar saklıdır!"

Ülkenin milli sporcularına yaptığı tasarımlarla ünlenen Ahu, bir gün maçlarını izlemeye bile çekindiği Milli Kickbokscu Devran Seha Kılıçalp'e aşık olduğu yönünde dedikodularla sarsılır. Milli sporcuya atılan cinsel içerikli e-maillerle bağlantısı olmadığını kanıtlamaya çalışırken bu süreçte Devran Seha'nın ona ne kadar yardımcı olacağı ise meçhuldür. 🎨🥊

Gök Dalaman. Yüksek anksiyete ve epilepsinin mahvettiği hayatında, yeni umutlar ve yeni deneyimlerle hiç tatmadığı bir şefkati tadacaktı. Baba şefkatini. Bazen, kan bağının önemi olmadığını anlardı insanlar ve hayat bunu Gök'e acı tatlı bir yolda öğretmişti. Yayınlanma tarihi 29.08.2022

Öz ailesi sandığı için bütün acıları kabullenen bir kız çocuğu. "Ailemi bulmadan önce etrafa güçlü taklidi yapardım. Onlar hayatıma girdikten sonra birlikte iyileştik ve gerçekten güçlendim." Kalabalığı hiç sevmeyen Balca 4 abi ve 2 kardeşle neler yaşayacak?

Gerçek ailem kurgusu!!! Hep iyi kız tarafından okuduk hikayeleri. Kız iyi niyetiyle yaklaşır ancak ailesi hep ona karşı kötüdür. Karıştırıldığı kız kaldığı ailede travmalar bırakmıştır ve asla sevilmez. Ana karakter kız da bu önyargıları kırmak için çabalar. Şimdi hikayeyi biraz tersine çevirsek? Kötü sandığımız o kızın gerçek ailesini bulmasını okusak? Simay Naz Akgül sandığınız o kötü kız. Bu da onun hikayesi. 🤍 "Yaptığın son şey seni bizden kopardı. Her şeyinle seni kabul etmeye çalıştım ama olmadı! Durmadın, her seferinde daha fazla canımızı yaktın!" diye bağırdı annem. Gerçi artık annem değildi değil mi? "Ben kısasa kısas yaptım hep! Çocukların bana nasıl geldiyse onlara öyle gittim!" Anlamıyordu. Onların yaptıklarına karşı üç maymunu oynuyorlardı. "Bu yüzden öz kardeşimizi istiyoruz!" Daha fazla izleyici kalmak istemeyen Çınar annemle arama girdiğinde bakışlarım onu buldu. Öz aileme beni kötülemişti değil mi? Bu yüzden rahattı. "Eşyalarını aldın, defol artık evimizden!" 🤍 "Alışkın olmayabilirsin ancak zamanla alışacaksın." dedi arabayı durdurduğunda. Hemen önünde durduğumuz sarı renkli duvarlara sahip evi gösterdi. "Evine hoş geldin kızım." "Kızım diyorsunuz," dedim evden gözlerimi çekmeden. Ona benim hakkımda hiçbir şey anlatmamışlar mıydı? Nasıl bu kadar içten ve samimiydi bana karşı? "Başka ne diyeceğim?" dedi şaşkınlıkla. "Kızımsın sen benim." "Benim hakkımda size anlattıkları şeyleri biliyorum," bakışlarım ona döndüğünde göz göze geldik. "Bana nasıl güveniyorsunuz?" "Güvenmiyorum." dedi açıkça. "Ancak güvenmek istiyorum. Bu yüzden söylenen her şeye kulak tıkadım ve seni buraya getirdim."

Daha önce aşık olmuş ama yüz üstü bırakılmış, yaşadığı yıkım yüzünden eskisinden daha tehlikeli olan bir kadın... Daha önce aşık olmamış , sert , acımasız ama söz konusu sevdikleri olduğunda çok merhametli olan bir adam... Bu iki insan bir araya geldiklerinde yaşadıkları yeri cehenneme mi yoksa cennete mi çevirirdi? Bakalım ikisi aşklarını GERÇEK mi kılacaklardı yoksa aşk sadece birinin kalbinde saf bir duygu olarak mı kalacaktı... " Sonra 'geçer...' dersin. Saatler geçer ... Günler geçer.. O hep aklından geçer , ama acısı hiç geçmez. Sadece alışırsın ... "

"Göğsümdeki yamuk dikiş senin eserin, ruhumdaki sızı ise senin sesin..." ​Beş yıl önce Mardin'in dik yamaçlarında, Hür Timi bir pusunun ortasında kaldı. Kıdemli Üsteğmen Göktuğ Karahan, kardeşlerini ölüm çukurundan çıkarmak için kendini feda ettiğinde, sonunun bir nehir yatağında biteceğini sanıyordu. Ama kader, onu bir mahzenin karanlığında, yanık bir türkü sesiyle karşıladı. ​Sibel, henüz yolun başında bir tıp öğrencisiyken, elinde neşter yerine sustalıyla bir askerin hayatını kurtardı. Kim olduğunu bilmediği o adama göğsünde yamuk bir dikiş, kulağında ise "Acem Kızı" türküsünü bırakıp gitti. ​Göktuğ uyandığında yanında ne o ses vardı ne de o koku... Sadece göğsünde bir nişan gibi taşıdığı o acemi dikiş izi kaldı. Yıllar sonra yolları hiç ummadıkları bir yerde kesiştiğinde; Göktuğ o dikişin hesabını mı soracaktı, yoksa o sesin sahibine teslim mi olacaktı? ​"İki insan birbirinin kaderiyse, dünya ne kadar büyük olursa olsun, er ya da geç bir araya gelirler..."

Yavuz abi, topuzumdan firar eden saçımı okşayarak kulağımın arkasına ittirdi. Ilk defa bu kadar yakındık ve ilk defa saçlarıma dokunmuştu. Bu hareketi yutkunmamı sağladığında merhem sürmeyi bitirdiğim elini bırakıp kullandığımız eşyaları tekrar kutuya koymaya başladım. "Sinan'ı gerçekten seviyor musun?" Yavuz abinin sorduğu sorudan sonra hareketlerim dondu. Afalladım. Aptalın tekiydim! Hani ben bu adama yaklaşmayacaktım. Anlamıştı işte! Ne diyecektim şimdi ben? "Yavuz abi-" "Merak etme kimseye söylemem!" Dediğinde sesi o kadar sinirli çıkmıştı ki bir anlık gafletle yüzüne bakmıştım. Aramızdaki yakınlık beni daha çok germeye başladı, bakışlarındaki donukluk üşümem için yeterliydi. Siyah sakallarının altındaki çenesi daha çok gerilmeye başladığında ela gözlerini gözlerimden çekti.

"Nasılsın?" Gözleri şaşırmış bir ifadeyle bana döndü. Ne kadar yanlış bir karar verdiğimi kahveleri bende takılı kaldığında anladım. Ben bu adamın gözlerini nasıl unuturdum. "İyiyim, sen?" Onun kendinden emin sesine benim fısıltıdan farksız sesim eşlik etti. "Bende iyiyim." Gözlerini çekmedi üzerimden ama daha fazla kahvelere bakmayı kaldıramayan yüreğim bakışlarımı bardağıma çevirmeme neden oldu. Biraz cesaretlenerek konuşmaya başlamam gerekiyordu. Bu konuşmayı bir daha yapacak gücü kendimde hissetmiyordum çünkü. "İnandırırım demiştin o gece...Şans istemiştin." Gözlerimi kahvelerine dikerek konuşmama devam ettim. "Hala bir şans varsa biz olmaya... İnandır o zaman. Siz hiç geçmişinizden kaçıp gitmek istediniz mi? Çocukluğunuzu ardınızda bırakmak... Ben istedim, kaçtım. Ama kurtulamadım çünkü kaçmak kurtulmaya yetmiyordu. Bunu çok sonra öğrendim...

Beni aldatan kocamı terk edip bir kasabaya yerleştim. Ne olabilir ki en fazla? Ama aklıma hiç komşuma aşık olacağım gelmemişti..

Sert, kavgacı, kaba saba, ailesine bile pek gülmeyen bir adam 3 yaşında bir kızı olduğunu öğrenirse ne olur?

Bir gün uyandığında, hayatının artık iki bacak üzerinde değil, iki teker üzerinde devam edeceğini öğrendi. Belkıs Asel Erden... 21 yaşında, hayalleri öğrencilerinin sesinde gizli bir sınıf öğretmeni. Bir kazayla hayatı ters yüz oldu; bacakları artık onu taşımıyordu. Annesiz büyümüş, hep güçlü olmak zorunda kalmıştı. Ama bu kez güç yetmiyordu. Hastanede geçen sessiz günlerde, bir an, yabancı bir bakış içini ısıttı: sargılı koluyla dimdik duran, suskun, keskin bakışlı bir asker. Kader onları yeniden bir göl kıyısında karşılaştırdı. O an anladı: bazı bakışlar kazayla değil, kaderle çarpışır. O bir asker... Yeminli, savaş görmüş, kalbi yaralı. Ve şimdi, en zor nöbeti başlıyor: bir kızın kalbini ve kendi kırılmış ruhunu korumak. Belkıs, düşmekle bitmeyen bir hikâyede... Ayağa kalkamasa da kaderine direnecek. Kimi savaşlar cephede değil, kalpte kazanılır.

Asel Yılmaz❤️ Demir Atabey yaşadığı zorluklara rağmen abisi sayesinde okulunu bitirmek için İstanbul'a giden Asel. abisinin düğünü için 1 haftalığına Mardin'e gelir. abisi düğünden sonraki gece Atabey aşiretinin kızını kaçırır ve olaylar başlar. ya ÖLÜM ya BERDEL verilecek her iki karar birilerini etkileyecek.

Kuzeni için Mardin'in Acımasız Ağası ile berdel uğruna evlenen Larin.... Annesi için berdeli kabul eden Baran ağa... Kuma yoktur veya kadına şiddett bulunmamaktadır! Bol bol +18 sahneleri olacaktır! Kıskançlık bol bol vardır! Şimdiden okuyan herkese iyi okumalar dilerim ❤️‍🩹🫶

"O silahı elinden indir!" dediğimde, yan duran vücudunu ağır ağır bana doğru çevirdi ama o silah abimin alnına daha da bastırıldı. Yüzündeki sinsi tebessüm meydandaki herkesin yüreğini sıkıştırıyordu. "Yoksa?" diye soruşu, meydandaki bütün insanları endişelendirmeye yeterdi. Kalabalığın nefesi bir anlığına tutulmuş gibiydi. Çenemi herkesin inadına dikleştirip, gözlerimi onunkilere kilitledim. "Yoksa sana yemin olsun! Bu meydanı kanınla yıkarım!" diye bağırdım. Sözlerim gökyüzüne çarpıp geri indi, meydanda taş kesilmiş onlarca insanın üzerinde yankılandı. "Efsun!" diyen abime bakmadım. Gözlerim, kanla kaplanmış yüzüne kayacak olursa gardımın düşeceğini biliyordum. Onun bitap nefesi bile içimdeki öfkenin dengesini bozabilirdi. "Demek kanım ile yıkarsın ha!" dediğinde, fısıltısı bile meydanı inletti. Sanki rüzgar, sesi alıp bütün taş sokaklara taşıdı. Kalabalık tek bir ağızdan derin bir nefes aldı, kimse kıpırdamaya cesaret edemedi. "Azad ağa, yaparım bilirsin! Bu seni ilk vuruşum olmaz!" deyişimin ardından kaşları çatıldı. Çelik gibi bakan gözleri bir anlığına karardı. O an kalabalıktan birkaç kişi korkuyla geriye doğru koştu; ayak sesleri taş zeminde yankılandı. Koskoca Mardin! Her taşında kanın, her sokağında intikamın yankılandığı o şehir... En iyi o bilirdi; yıllar önce nasıl AZAD KARAASLAN'ı gözümü bile kırpmadan vurduğumu. O gün güneş batmamıştı sanki, Mardin yasa bürünürken Diyarbakır'da zılgıtlar eşliğinde birçok kapıda düğün yapılmıştı. Gözyaşı ile kahkaha aynı anda yükselmişti gökyüzüne. Ben, EFSUN ŞANLI... Yıllar önce babamın kanını akıtan adamın kanını bu meydanda dökmüştüm. Zerre korkmadan, zerre aşkımı aklıma getirmeden. O an kalbimde ne kadınlık ne merhamet kalmıştı; sadece intikamın soğuk ve keskin tadı vardı.

Merhabalar, ben Gökçen. Eğer hazırsanız, size kendi hikayemi anlatmak istiyorum. "Gerçek Ailem" sıradan bir kurgu değil; hem benim hem de okuyan herkesin kalbine dokunan bir yolculuk oldu. İlk olarak başka bir uygulamada yazmaya başlamıştım, ancak hesabım kapanınca hikayemi burada paylaşmaya karar verdim. Umarım okurken duyguları benimle birlikte hisseder ve hikayemi severek takip edersiniz. Herkese şimdiden iyi okumalar. Not: Bu hikâye tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişilerle ilgisi yoktur. Yazım hataları ve eksikler olabilir, lütfen hoş görün. Keyifli okumalar. ✨

Zorla alındı, susturuldu, acı çekti Yıllarca tutsak yaşadı, sadece kızına tutundu. Bir gece, eve bir yabancı girdi. Koruma kılığında bir asker ve kaderin rotası sessizce değişti.

Bu sihirli bir kitaptır. Bir kere okumaya başladınız mı, bırakamazsınız!.. Bitirdiğinizde ise sevdiğiniz bir şeyi kaybetmiş gibi hissedersiniz!.. Ama aynı zamanda içinizde tekrardan okuma isteği duyarsınız!.. O halde hoş geldiniz! Aşk ile okumanız dileğiyle! Hikayemin cümle aralarında geçen söz ve şiirler de naçizane tarafıma aittir. İsteyen paylaşımlarda bulunabilir. Yalnız beni de etiketlemeyi ve kitabımı tavsiye etmeyi unutmayın! Teşekkürler... instagram/ayvazaltun

Fuat bey dedemle muhabbet ediyor daha önce nerede çalıştığıyla ilgili sorular soruyordu. "En son istiklalde çalıştım Fuat Bey din görevinden emekli oluncada buraya taşındık." "Papaz mısınız?" Asrın'ın sorusuyla kahve dedemin boğazında kalmıştı. Sinirli gözlerle Asrın'a bakıp suratımı çevirdim. "Emekli imamın ben evladım." "Din işi deyince ayrıca İstiklalde cami var mı ya." "Bir ara gel göstereyim evladım." "Peki efendim." Fuat Bey oğluna sıkıntıyla bakmıştı. Ah bu yaşa kadar adam olmamış bu yaştan sonra hiç olmaz bakma diyemedim tabi İki deli bir araya gelmemeliydi. ;) Yayınlanma tarihi. 25/11/2016