DiAblo
  • WpView
    Reads 39
  • WpVote
    Votes 2
  • WpPart
    Parts 1
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Thu, Sep 6, 2018
"Μπατσο πιάσε με",είπε την ώρα που του έβαζα τις χειροπέδες με την ανάσα του να χτυπά στο λαιμο μου. Δεν θα τα καταφέρει, δεν υπάρχει τρόπος να ξεφύγει ούτε και να με κοντρολάρει μπροστά τους. 《...》 "Π-πως; Πως ε-είναι δυνατόν αυτό;", ο φοβος ηταν φανερός πλέον εξίσου και τα δάκρυα μου. Εγώ χωρίς να έχω την δύναμη να πω κάτι συνέχιζα να κλαίω βουβά. Τον έβλεπα μέσα στο σκοτάδι να με πλησιάζει με αργό ρυθμό έχοντας το όπλο στο χέρι. Δεν φοβόμουν πλέον αφού ο θυμός είχε κυριεύσει μέσα μου. "Πίστευες πως θα σε άφηνα μόνη μωρό μου;" είπε και πλέον το οπλο μου..- 《...》 ❌Don't copy this story❌
All Rights Reserved
#11
badboys
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • License For Love
  • Σπασμένα Όνειρα
  • Too Much Trouble
  • Friends with benefits ?
  • The Bad Boy Screams Trouble
  • Ένας Αναρχικός
  • ΑΝΟΧΗ #3
  • My babysitter
  • Finding Us
  • Πριν Φύγει Το Καλοκαίρι

Όλοι ψάχνουμε το άλλο μας μισό. Όλοι ξέρουμε πως υπάρχει, πως είναι κάπου εκεί έξω. Ίσως το συναντήσουμε κάποια στιγμή, ίσως και όχι. Πότε θα ξέρουμε όμως ότι το έχουμε βρει; «Και αν κάποτε κάποιος σε πειράξει, όσο μακριά και να είμαι, θα τον σκοτώσω»

More details
WpActionLinkContent Guidelines