Ten Typek z Internetu
- Leituras 1,038
- Votos 61
- Capítulos 52
Talvez você também goste
Dym
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.Concluída
Felix Net i Nika oraz Koszmarna Podróż
Jest to zapomniana oraz nieznana opowieść napisana przez Rafała Kosika. Opowiada o przygodzie jaką przeżył Net jadąc pociągiem nad jezioro Czerwona Hańcza.Concluída
Posłanka Piekła
Zamieszkanie w studenckim akademiku jest dla Max'a szansą wyrwania się z zapyziałej miejscowości. Nie oczekiwał on przygód przepełnionych namiętnością naznaczonych pewną tajemnicą.Concluída
Kary przeszłości 15+
17 letnia Weronika pragnie się pozbierać po zakończeniu swojego długiego związku. Już zapomniała kim jest i co lubi, tamten związek pochłonął ją w całości. Czy odnajdzie siebie? Czy będzie potrafiła na nowo cieszyć się życiem? Czy pojawi się ktoś kto ją naprawi? Czy jej poprzedni związek będzie mieć duży wpływ na jej życie? Tak, to będą jej kary przeszłości
Niebieski motyl TOM II
Matematyka nie ma nic wspólnego z prawem? Bzdura. Gaja i Adrian wiedzą to doskonale. Kochają się i jej autyzm nie jest w tym związku przeszkodą. Ale to jedna strona tej historii; z drugiej Zuza podejmuje się obrony najtrudniejszego klienta w dotychczasowej karierze. Zapraszam Was na drugą odsłonę powieści o tym, że każdy ma prawo do miłości i zawsze znajdzie się ktoś, na kogo można liczyć:)Concluída
Próba oświetlenia prawdy-esej filozoficzny
Jest to właściwie moja 1 publikacja,poemat o tematyce filozoficznej,krótko,zwięźle i przejrzyście przedstawiający świat.Autor:Marcin Jagiełka.Concluída
Start Again
Bo na tym polega MIŁOŚĆ - Na kłóceniu się i godzeniu, na wytykaniu sobie błędów i przebaczeniu, na milczeniu i rozmowie na słuchaniu i mówieniu na pewności, zwątpieniu i zazdrości, na byciu razem i byciu daleko od siebie ~Yuki i jej mąż Chris zastali wystawieni na ciężka próbę, jednak miłość nie zna granic więc powinni dać sobie radę, lecz kłody rzucane pod ich nogi czasem mogą być większe niż ich miłość do siebie. Jest to druga część książki "Start Over"Concluída
Przyjaciele (nie) od zawsze || YoonMin
UWAGA ROZDZIAŁY W TRAKCIE POPRAWEK, PRZEPRASZAM! (Poprawione jest już sześć rozdziałów) To będzie (mam nadzieję) nietypowe ff. To co tu się pojawi będzie po prostu moją zrytą banią xDD ZAPRASZAM!!Concluída
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.
Mais detalhes