in the doldrums

"Kapıyı kapat."

Dediğini yapıp karşısındaki sandalyeyi çevirdim ve sırt kısmı göğsüme gelecek şekilde oturdum.

"Açık konuşalım. Senden hoşlanmıyorum." Sesindeki kararlılık beni şaşırtmıştı. Rahatsızca yerinde kıpırdandıktan sonra gözlerime tekrar baktı. "Hatta nefret ediyorum denebilir. Gözlerin üzerimde dolaştığında sanki geçtiğin her yerde izin kalıyor. Konuştuğunda kulağıma dolan sesin ruhumu sersemletiyor. Kendimi tekrar tekrar dudaklarının hareketini, bir çocuğun atlı karıncayı izlediği gibi izlerken bulmak istemiyorum."

"Madem öyle, neden hala buradasın?" Cevap alamayınca üsteledim, "Camila, neden hala karşımdasın?" Gözlerini kapattı ve kafasını arkaya yasladı. "Bilmiyorum."