KIZIL.

Babası yanında oturan kızını izliyordu. Küçük bedenine tam oturmuş Beşiktaş Forması ve yüzündeki siyah beyaz şeritler onu tam anlamıyla tatlı gösteriyordu. Kız küçük ağzını açarak " Goool baba " diye sevinçle bağırdı. Babası onu kucağın aldı ve elini gösterdi " Çak bir beşlik " dedi. Buket küçük ellerini babasının ellerine değdirdi. Maç bitmişti Beşiktaş gayet iyi bir performans sergilemişti. Babasının elinden tutmuş beraber çıkıyorlardı. Babasının yönelttiği " Beni ne kadar seviyorsun Buket? " sorusuna " Seni Beşiktaş gibi seviyorum baba " diye cevap verdi. Buketin babası buketin saçlarını gülümseyerek okşadı. " Asla vazgeçmek yok tamam mı benim kartaliçem? "dedi. Buketin yüzü güller açıyordu. " Tamam Kartal bey " diye cevap verdi ve babasına sıkıca sarıldı.

Böyle güzel bir hayatı olan kızın elinden hayat , babasını aldı. Çok ağlıyordu o. Her dinlediği Beşiktaş Marşında her izlediği Beşiktaş Maçında aklına babası geliyordu. Acısı her seferinde yeniden acıyordu. Ama o sevmekten vazgeçmiş miydi? Hayır vazgeçmemişti. Çünkü babasına " Seni Beşiktaş gibi seviyorum baba " diyen bir kızın sevgisinden vazgeçmesi kolay değildi.

© Tüm hakları saklıdır.