Día 1 sin ti

Día 1 sin ti

  • WpView
    MGA BUMASA 11
  • WpVote
    Mga Boto 2
  • WpPart
    Mga Parte 1
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeHuling na-publish Tue, Oct 9, 2018
Realmente no sé cómo voy a decir todo lo que ronda por mi cabeza, todo lo que estoy sintiendo, toda esta mezcla de sentimientos que van mezclándose poco a poco pero voy a intentarlo... Un día muy duro como este es dificil de contar. Hoy he sentido como todo lo que construimos se derrumbó, sentí como una bala me atravesaba el pecho y me hacía desangrarme poco a poco, lentamente, hasta que el dolor se hacía insoportable. Sentí como la brisa que acariciaba mi piel se desvanecia, desaparecía y estaba claro, ya no estaban tus manos para tocar mi piel, ahí entendí todo. Entendí que el amor más verdadero es justo cuando todo acaba y ahí sigue, sin desaparecer, porque no quieres o porque no puedes, pero el amor no desaparece y el dolor tampoco. Pocas veces he sentido esto. Pocas veces he sentido como me quitaban mi otra parte de mi, como hacían desaparecer a una persona que encontré dentro de mí cuando estaba a tu lado, una persona que jamás volveré a encontrar porque para ello primero tendria que encontrarte a ti. Y yo no me fui... recuérdalo siempre. Tu me dejaste ir. Y duele...
All Rights Reserved
Sumali sa pinakamalaking komunidad ng pagkukuwentoMakakuha ng personalized na mga rekomendasyon ng kuwento, i-save ang iyong mga paborito sa iyong library, at magkomento at bumoto para lumago ang iyong komunidad.
Illustration

Magugustuhan mo rin ang

  • "El día está tan triste como yo"
  • Yo estoy contigo
  • Conexión Perfecta
  • Entre lo que nunca te dije, quedó un corazón que aún te extraña.
  • 20 y 21 [✓]【#1 Saga: Corazones Destinados】
  • Por el brillo de tus ojos.
  • Lunara - Una historia de amor y cenizas
  • Cicatrices ☑️
  • Primer amor #EscribeloYa#primeravez
  • ¿Y Nuestro Cuento De Hadas?

Estar en ese lugar me trae tantos recuerdos, tantas anécdotas, tantas historias,...era el último día en el que estaba ahí y no pude evitar ponerme algo sensible e intensa; sentía un dolor y un vacío tan grande en mi pecho que no pude contener el llanto, siento como las lágrimas ruedan por mis mejillas mientras miro mis muñecas en busca de heridas como cuando lo hacía en las primeras sesiones del grupo de apoyo,...pero no están, no las encuentro por más que las busco y empiezo a desesperarme, a volver a caer al vacío, pero recuerdo toda mi vida, recuerdo mis amistades hipócritas, amores pasajeros que me rompieron el corazón, el acoso que tuve que pasar en el instituto, recuerdo mis inseguridades, mis traumas, mis delirios y mis demonios internos... recuerdo cada una de las cosas que lograron lastimarme, pero ya no siento dolor, ni rencor hacia otras personas, ya no siento nada de lo que sentía al principio; empiezo a entender muchas cosas, empiezo a encontrarme, porque estaba perdida en algún lugar oscuro del que no podía salir, me doy cuenta de todo lo que me dio el grupo y le agradezco al lugar, a mi mugroso y deprimente lugar. Portada por: Marbeth Uveme

Karagdagang detalye
WpActionLinkMga Alituntunin ng Nilalaman