Hayatım normaldi, ona aşıkken, onunla oturup konuşmadan, içini bilmeden her şey normaldi. Doğan Alas, hissedemediği her acıyı onun yerine hissetmeyi öğreniyorum.
Sıradan geçen günlerim, okula gelip beni almasıyla bitmişti. Biz yaklaşmıştık ya birbirimize, her şey bize karşıydı şimdi.
"Bana acıma," dedi fısıltı halinde. "Ben buyum işte."
"Bende tam bu haline aşığım işte." dedim aynı şekilde. Gülümsedi, son zamanlarda gördüğüm o soğuk gülümsemeydi bu, içimi ısıtan.
"Bana hissetmeyi öğret, bana ağlamayı öğret, bana nefreti öğret."
Keşke elimde olsaydı.
"Öğrenemesen bile senin yerine hepsini hissedeceğim."
"Karşılıksız değil. O kalbinin, bana hissettikleri hiç karşılıksız olmadı. Öğret bana, sahiplenmeyi öğret."
"Bedeninde olan bu hissizlik, kalbini ele geçirmediği sürece biz öndeyiz." Elimi kalbine koydum. "Orası hissiz olamaz, biz kazanacağız."
O konuşmadı. Kimse sormadı.
Çünkü burada herkes susar töreler konuşur..
Bir berdel...
Bir sakat ağa...
Ve ölü bir ev gibi duran konağın içindeki sırları dökmeye gelen bir gelin..
Mirina,
Gelin olmadı, bu hak ona sunulmadı..
Ama o evin duvarlarına sinen adamın acısını fark etti.
Fark edilmeyen bir adam vardı orada. Bir zamanlar at üstünde göğe selam çakan, şimdi tekerlekli sandalyesinde göğe bakan bir adam.
Kader onları zorla birleştirdi..
Ama Mirina dermandı, sessizce geldi.
Adam suskundu ama bir tek ona konuştu.
Ve berdel bir aşka yenildi.
Bu, bir aşk hikâyesinden öte...
Bu, acının, sırların, çabanın ve daha nicesinin hikayesi...
Bir kadının sadece tek başına her şeye yetebileceğinin, bir adamın her koşulda arkasında olacağının hikayesi..
Azad Boran & Mirina
~
Nevbahar isimli ilk ve tek kurgudur.
#merhamet 🥇 (28.09.25)
#berdel 🥇 (14.03.26)
#güç 🥈 (14.03.26)