Aşk'a Kavuşuncaya Dek

"Bırak beni!"diyerek bileğimi tutan elinden kurtulmaya çalıştım."Bitti!Artık bitti!"diye bağırdım ve bileğimi tutan elinden kurtuldum."Hayır!Bitmedi!"dedi bakarken eridiğim çikolata gibi gözlerini yaklaştırarak.Onu takmayıp gidiyordum ki geri döndüm.Gözlerinin içine bakarak"Bak!Ne ben senin limanına sığınabileceğin o eski okyanusum,ne de sen benim kıyısına vurabildiğim o eski limanım!O yüzden zorlama,bu iş burada biter!" dedim ve gitmeye yeltendim.Arkadan belime sarılıp beni kendisine çevirdi.Parmakları belimi okşarken,alnını alnıma yasladı.Nefret ediyordum her böyle yaptığında düzensizleşen nefesimden!Heyecanlanmaktan,deli gibi atan kalbimden!"Hayır bizim masalımız bitmedi!Aksine...Daha yeni başlıyor Okyanus!"Okyanus!?Ah evet,nerede ölebilirim?!Beni deli ediyor!"Yanılıyorsun çoktan bitti!Bitmediyse bile devam edemez!" dedim ve kollarından kurtuldum.Ben giderken "Merak etme,daha yeni başlıyoruz!Ne olursa olsun yine bana döneceksin,beni affedeceksin!O eski günlerimiz bize bir nefes kadar yakın,unutma!"dedi.Haklıydı aslında.Bir gün aşkıma yenik düşmeyecek miydim?Öyle bile olsa şimdi bunları düşünme zamanı değildi.Ona"O kadar emin olma!Ben Eylül Erdem!Olmayacak diyorsam olmaz!" dedim."Ben olacak diyorsam o iş olur,merak etme." dedi.Ardından tam da Eylül Erdem'in sevdiği adamdan beklenecek tarzda (!) "Bu arada ben de Ali Asaf Denizoğlu tanıştırayım!Sen de Eylül Erdem DENİZOĞLU olmalısın?!"dedi. Bilerek yapıyordu,beni sinirlendirmek hoşuna gidiyordu.Sinirle inleyip arabama doğru yöneldim,binerken "Yanlış tanımışsın demek ki!Namım ortalığı kasıp kavurdu da!Sen biraz geride kalmışsın." dedim ukalaca.Kapımı kapatıp "Gerçi beni mesleğin için terkedip 5 yıl sonra geri döndün.Sen de haklısın ne kadar tanıyabilirsin ki söz de sevdiğin kadını?!" diye laf soktum ve oradan uzaklaştım.Arkamda hüzünlü bir çift göz bıraktığımdan emindim.Canımı