Misschien niet zo anders

Misschien niet zo anders

  • WpView
    Reads 1,392
  • WpVote
    Votes 206
  • WpPart
    Parts 54
WpMetadataReadComplete Fri, Jan 4, 2019
Rosalien heeft een bleke huid, spierwitte haren en een bril. Ze heeft nog net geen rode ogen. Korter gezegd: ze is een albino. Op school heeft ze het moeilijk maar waneer Max Moons ter tonele verschijnt lijkt alles gemakkelijker te gaan. Ze moet opdrachten niet meer alleen maken, ze zit niet meer langs niemand en daarbij heeft ze iemand waar ze tegen kan praten, niet dat dat altijd vlekkeloos gaat. Max vertelt dat hij hier eigenlijk is omdat hij zijn vader zoekt. Want, net zoals bij Rosaliens moeder, is zijn moeder overleden aan kanker. Samen beginnen ze aan de zoektoch naar Max' vader maar hoe dat uitdraait, hadden ze beide nooit gedacht. Begonnen: 1 november 2018 Einde: 4 januari 2019 Ik kan nog spelfouten aanpassen! NIET KOPIËREN Hoogste rang: 28 december 2018: #1 zingen 28 december 2018: #6 teen 18 mei 2019: #1 niet
All Rights Reserved
#21
voltooid
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • La Mia Luce (uitgehuwelijkt)
  • Het Meisje Van de Bankzitters
  • Rotterdamse nachten
  • The Love Shot✔️
  • DETACHED
  • In between our secrets
  • Chemsi en de prins.
  • Gevangen in de Onderwereld
  • Made By Jealousy
  • From Italy With Love

"Malak..." Zijn stem is zacht, bijna fluisterend, maar er zit iets onder. Iets onvermijdelijks. "Ik ben dit huwelijksspel zat." Hij stapt naar voren, langzaam, alsof elke centimeter die hij dichterbij komt de lucht zwaarder maakt. Zijn ogen blijven op de hare gericht, onbewogen maar brandend vanbinnen. Dan, zonder haar los te laten met zijn blik, legt hij zijn voorhoofd tegen het hare. Zijn adem is warm, zijn neus schuurt zacht langs de hare. Malak voelt hoe haar hartslag in haar keel klopt. De tranen prikken in haar ogen voordat ze het zelf doorheeft. "Wat... wat voor spel?" stottert ze, haar stem breekt. Ze weet niet meer welke woorden ze wilde zeggen of waarom ze überhaupt nog iets wilde zeggen. Dan gebeurt het. Zijn lippen vinden de hare. Zacht, maar vastberaden. Alsof hij de grens tussen hen in één adem besluit te doorbreken. Voor een paar seconden geeft ze zich over, haar hoofd leeg, haar lichaam gevangen in die ene aanraking. Dan duwt ze hem abrupt weg, haar vingers trillend op zijn borst. Haar adem gaat snel. Ze haalt diep adem, probeert haar stem te vinden. "Zei ik je niet," zegt ze langzaam, met een trillende ondertoon, "dat je nooit een vrouw moet zoenen waar je geen gevoelens voor hebt?" Zijn mondhoeken trekken nauwelijks merkbaar omhoog. Hij pakt haar pols, trekt haar met een ruk weer naar zich toe. Zijn andere hand glijdt naar haar kaak, houdt haar stevig vast. Voordat ze zich kan verzetten, voelt ze opnieuw zijn lippen op de hare, harder dit keer, intenser. Zijn vingers drukken zacht in haar huid, zijn adem vermengt zich met de hare. Wat betekent dit? Houdt hij ook van haar, net zoals zij van hem houdt? ✔️ Al mijn ficties, inclusief de korte verhalen en gedichten, zijn van mij✔️

More details
WpActionLinkContent Guidelines