ADIM BAHAR

"Nerelerde aradınız mesela" dedim gözümden akan yaşları büyük bir hınçla silerken.
"Hastahanelere baktınız mı?" dedim daha çok üstlerine giderek.
Karşımdaki iki adamda ne söyliyeceklerini bilemez bir ifadeyle yüzüme bakıyorlardı.
"Baksaydınız kesin bulurdunuz.Çünkü her ay kaydım oluyordu."Histerik bir kahkaha attım.
"Biliyorsunuz ki kalbimle savaş içindeyim." Yüzlerindeki acı dolu ifadeyi daha net görebilmek için bir adım yaklaştım.
"Karakollara kaydım var mı diye baktınız mı?" diye sordum bir damla yaş daha akarken.Artık onlarda ağlama başlamışlardı.
"Çünkü oraya baksaydınız da bulurdunuz."Bir hıçkırık kaçtı ağzımdan.
"12 yaşımda sizi bulmak için evden kaçmıştım.Ve annemin benim adıma açtığı kayıp ihbarından bulmak sizin için zor olmasa
gerekti."ve bir hıçkırık daha kaçtı.
Büyük ağabeyim bir adım atıp bana yaklaşmaya çalışınca ben iki adım geri gittim.Kendisinden uzaklaştığımı görünce
olduğu yerde durup "Minik" diye fısıldadı.Vücudumu büyük bir öfke kapladı.Parmağımı ona doğru sallayıp gözlerimi nefretle
kıstım.
"BANA MİNİK DEME" Boğazımı yırtarcasına bağırmam öfkemi dindirmedi.Bir hışımla üstümdeki kazağı çıkardım.Odadaki
hiçkimseden utanmadım.Çünkü görecekleri şey iç çamaşırımdan daha çok dikkatlerini çekecekti.Ve öylede oldu.Karşımdaki
iki adam gördükleri karşısında kaskatı kesilirken bütün herkezin şaşkınlık ifadeleri duyuldu.
"O adam bunları her yapışında siz öldünüz."