rain || larry stylinson

przyjdzie taki czas kiedy przestaniemy lubić deszcz,
kiedy wszyscy umrzemy,
kiedy zostaniemy sami,
kiedy staniemy twarzą w twarz z kimś kogo, nie znamy,
kiedy przyznamy się do swojej orientacji,
kiedy będziemy umieli się komuś postawić,
kiedy przestaniemy umawiać się z osobami, których nie chcemy znać,
kiedy napiszemy do nieznajomej osoby z głęboką depresją i będziemy próbowali przekonać ją do niemożliwego.

Zatai to, a on dowie się o tym wtedy kiedy możliwe, że będzie już za późno, kiedy deszcz przestanie padać, a ziemia przestanie się kręcić.

On lubił deszcz, a jemu ten deszcz tak cholernie przypominał o nim.
On ukrywał swoją depresję, a on ukrywał swoją homo seksualność.
On udawał szczęśliwego chłopaka, a on heteroseksualnego żartownisia.

Łączył ich deszcz, łzy i cierpienie.
Chciał poznać go bliżej, ale on był wrogo do niego nastawiony.

I nie opuszczę cię, aż do śmierci, napisał chłopak płacząc poduszkę, czy naprawdę jest gotowy to zrobić?

Złapał za fiolkę, otworzył ją i całą jej zawartość wysypał sobie na dłoń.

-- Obiecuje -- załkał, zaciskając w ręku garść wolności.