VİSAL MATEMİ

Ayaklarımın geri geri gidişi beni tesiri altına almıştı. Vücudum her defasında bana hükmediyordu, bu alıştığım bir duyguydu.

Hükmetmek.

20 yıldır süre gelen bu yaşamımda hep birilerinin etkisi altına girmeye mecbur bırakılmıştım. Bu kimi zaman şiddet kimi zamanda kullandıkları zaaflarımdı. Alışmış olduğum ya da alışmaya mecbur bırakılan duygular dışında duygu tatmamış, yavaş yavaş hafızamdan silinmesine seyirci kalıyordum.

Elimde patlamış mısır eksikti adeta en ön sıradan izliyordum olanları. Şimdi işler değişmişti, önceden tek başıma kalabalığa karşıyken şimdi kalabalığın ta kendisi olan kişiyleydim. O kalabalık artık bana korkutucu değil de ona ulaşmamı sağlayan köprüydü.

Bilmiyorlardı, artık gözümü korkutamadıklarını boşa savrulan tehditler havada asılı kalıyordu ve bunu sadece ben ve o biliyordu.

Ben alacağımı almıştım bunca zaman sonra, gerisi çokta önemli değildi artık.