Ailesini acımasız bir şekilde kaybetmiş küçücük bir çocuğa Sevgiyi, İyiliği, Sıcakkanlılığı öğretemezsin...İnsanların iyi olduğuna onu inandıramazsın. Çünki o ailesine ,annesine doyamadan onlardan acımasız bir şekilde kopartıldı. Bu küçük çocuk abisinden farklı olarak büyüdü. Nefretle,acımasızlıkla ,soğukkanlılıkla büyüdü. Diğer çocuklar gibi eğlenmeği ,oyuncaklarla oynamayı,parka gidip diğer çocuklarla koşmayı o kadar çok istiyordu ki...ama yapamıyordu. Ailesi gözünün önüne geliyordu. O kahve rengi gözler dahada koyulaşıyor , çocukluk yerini nefrete bırakıyordu...Bảo Lưu Mọi Quyền
1 chương