YANLIŞ GELDİ
- Reads 2,981
- Votes 838
- Parts 30
You may also like
Kuzey Yıldızı
-uyarı: yetişkin içerik yer almaktadır.- Tam dudakları birleşecekken- Kapıdan gelen sesle Boran'ın dikkati bir anda dağıldı. "Baba... anne... kalktınız mı?" İkisi de donup kaldı. Bir saniyelik sessizlik. Sonra panik. Boran homurdanarak geri çekildi. Kadın hızla üstünü toparladı. "Gel anneciğim." dedi kadın, sesine aceleyle sakinlik katmaya çalışarak. Kapı aralandı. Üç yaşlarında bir kız çocuğu içeri girdi. Saçları hafif dağılmış, gözleri uykudan yeni uyanmış gibi yarı kapalı ama meraklıydı. Doğruca yatağa, Boran'ın tarafına yürüdü. "Babaaa..." diyerek ellerini uzattı. Boran'ın yüzündeki sert ifade bir anda yumuşadı. Eğilip kızı kucağına aldı. Küçük bedenini tek hareketle havaya kaldırdı. "Babam..." dedi Boran, sesi bu sefer tamamen değişmişti. Daha sıcak. Daha oyuncu. "Sen neden her sabah bizim odaya geliyorsun? Kardeş istemiyor musun sen?" Kadın hemen Boran'ın koluna hafifçe vurdu. "Saçmalama." diye fısıldadı. Kız kaşlarını çattı. "İstemiyorum!" dedi net bir şekilde. "Biz böyle kalalım. Hep." Ve kendini Boran'ın kucağından bırakıp annesiyle babasının arasına yerleşti. Küçük bedeni ikisinin arasına sıkıştı. Kadın gülümseyerek kızın saçlarını okşadı. Boran ise bir an sadece baktı. İkisine de. Zaman sanki durdu. İçinde garip bir şey kabardı. Huzur... Huzur, bir camın tuzla buz olması gibi dağıldı. Kızının şen kahkahası, kulakları sağır eden bir çınlamaya evrildi. Karısının yumuşak teni, bir anda yerini tenini yakan soğuk bir metale bıraktı. Boran, gözlerini araladığında bembeyaz, donuk bir ışık hüzmesiyle karşılaştı. "Uyandı! Doktor uyandı!"
SINIR
Bir adam... İntikam için evlendi. Bir kadın... Bedelini ödemediği bir geçmişin yükünü taşıyor.
BİPERVA
Pervasız bir aşk hikayesi
SINIRA GEL
Taş gibi adam Taş gibi adamdı az konuşandı Çok enteresandı yandı, yandı... sonunda kafayı sıyırmıştım gülerek şiiri söylemeye devam ettiğimde karşımdaki adamın sabrını sınıyordum resmen - güzelim sakinleşmeye çalışıyorum ama sen sürekli sınırlarımda dolaşıyorsun - işaret parmağımla kendimi göstererek ben mi dedim - evet sen güzelim sinirlenmiştim bir tek senin sınırların mı var korkusavar benim de sınırlarım , kırmızı çizgilerim var sen onları ihlal edebiliyorsun ben artık sınırlarında olmak istemiyorum senin kalbinde olma... cümlenin devamını getirmeye cesaretim yoktu her neyse saçmaladım işte. yüzümde saklayamdığım kırgınlıkla baktım gözlerine keşke ikimizinde ortak sınırları olsa kesişim kümesi gibi.. korkut yüzüme uzun uzun bakıp iç geçirdi yanıma yaklaştı kulağıma fısıldadığı cümleler yüzünden vücudum sanki yaşam fonkiyonlarını yitirmişti - sınırlarımı yavaş yavaş yok ettiğinin farkında bile değilsin beni kendi sınırlarının içine aldın kardelen çiçeğim. belki de sana sınırsızım . - -
KENDİME DÖNDÜĞÜM GÜN
Bazı kadınlar hayatı seçmez, hayat onları seçer. Henüz büyümeden büyümek zorunda kalan bir kadın... Sorumlulukların erken geldiği, hayallerin sessizce ertelendiği bir hayat. Bu roman; bir evin içinde geçen ama kalbi çok daha geniş bir hikâye anlatıyor. Mutfakta demlenen çayın buğusunda, gece uyumayan çocukların nefesinde, söylenememiş cümlelerin ağırlığında saklı bir yolculuk bu. Sevilmekle dayanmak arasındaki ince çizgide yürüyen bir kadının hikâyesi... Geçmiş bazen bir gölge gibi peşinden gelir. Ama insan, en karanlık yerde bile kendine ait bir ışık yakabilir. Bu sayfalarda; sessiz fedakârlıklar, yarım kalan hayaller ve yeniden filizlenen umutlar var. Okudukça tanıdık bir kalp çarpıntısı hissedecek, bazı satırlarda kendinizle göz göze geleceksiniz. Çünkü bu roman, başkalarının hayatını anlatırken en çok sizi anlatıyor.
Töre Kurbanı
Bi Kaç Hafta Önce Birlikte Olduğu Adamla Evlilik Kararı Çıkarsa Adam Bu Evliliğe Razı İse Peki Ya Kadın Bu Hayatı Yaşamaya Değer Görmüyorsa Adamın Kabulüydü Ya Kadın Küçüklükten Beri Baş Kaldırdığı Yaşamıyla O Adama Nasıl Gelin Olacaktı Onlar Töre Demişken Bu Hayata Ya Onların Kaderiyse Bu Hayat Aşk Filizlenebilcek Miydi Her Bir Başkaldırış Bir Özgürlüktür .... Aram Arslanoğlu & Alya Aktan İstediğim gibi kitap bulamayınca yazmaya başlıyorum :-):-)^_^
Hiç Mi Sevmedin?
"Hiç mi sevmedin Yağız?" "Hiç sevmedim İklim."
Hafıza Kartı
Boş bir beyin, tanımadığı insanlar, koştuğu yollar ve daha nicesi... O nasıl mafyanın birisine bulaşmış olabilirdi ki? Peki ya polislerle ne alâkası vardı? O kimdi? Sen kimdin? [ Kapak tasarımı kendi şahsıma aittir. ] [Wattpad'de 'hafıza kartı' isimli ilk kitaptır.]
DARMADUMAN AŞK
Biri işi ve ailesi arasında kalmamak için, diğeri ise annesini ikna edip yeni evlerine taşınmak ve annesinin evlen baskısından kurtulmak için yaptıkları anlaşma sonucunda yaşanan olaylar...
Kırık Kanat
Tek bir kaçış yolu vardı: Eski deponun açık kalmış arka kapısı. İçeri süzüldü. İçerisi karanlıktı ama yukarıdan loş bir ışık sızıyordu. Köşedeki eski koltukların olduğu yerde birinin olduğunu fark ettiğinde artık çok geçti. "Burada ne işin var?" Sarp'ın sesi karanlığın içinde yankılandı. Üstü çıplaktı, omzunda bir havlu vardı ve elinde bir buz torbasıyla patlayan dudağına pansuman yapıyordu. Kumru sıçradı. "Ben... Ben sadece yağmurdan..." Sarp ayağa kalktı. Işığa yaklaştığında, vücudundaki taze morluklar ve kan izleri Kumru'nun çığlık atmasına neden olacak kadar ürkütücüydü. Kumru geri adım atarken ayağı bir teneke kutuya çarptı. Sarp hızlıca yaklaşıp onu kolundan tuttu. "Beni takip mi ediyorsun sen?" "Hayır! Yemin ederim... Sokakta adamlar vardı, babamın peşindeki adamlar... Korktum."Complete
-uyarı: yetişkin içerik yer almaktadır.- Tam dudakları birleşecekken- Kapıdan gelen sesle Boran'ın dikkati bir anda dağıldı. "Baba... anne... kalktınız mı?" İkisi de donup kaldı. Bir saniyelik sessizlik. Sonra panik. Boran homurdanarak geri çekildi. Kadın hızla üstünü toparladı. "Gel anneciğim." dedi kadın, sesine aceleyle sakinlik katmaya çalışarak. Kapı aralandı. Üç yaşlarında bir kız çocuğu içeri girdi. Saçları hafif dağılmış, gözleri uykudan yeni uyanmış gibi yarı kapalı ama meraklıydı. Doğruca yatağa, Boran'ın tarafına yürüdü. "Babaaa..." diyerek ellerini uzattı. Boran'ın yüzündeki sert ifade bir anda yumuşadı. Eğilip kızı kucağına aldı. Küçük bedenini tek hareketle havaya kaldırdı. "Babam..." dedi Boran, sesi bu sefer tamamen değişmişti. Daha sıcak. Daha oyuncu. "Sen neden her sabah bizim odaya geliyorsun? Kardeş istemiyor musun sen?" Kadın hemen Boran'ın koluna hafifçe vurdu. "Saçmalama." diye fısıldadı. Kız kaşlarını çattı. "İstemiyorum!" dedi net bir şekilde. "Biz böyle kalalım. Hep." Ve kendini Boran'ın kucağından bırakıp annesiyle babasının arasına yerleşti. Küçük bedeni ikisinin arasına sıkıştı. Kadın gülümseyerek kızın saçlarını okşadı. Boran ise bir an sadece baktı. İkisine de. Zaman sanki durdu. İçinde garip bir şey kabardı. Huzur... Huzur, bir camın tuzla buz olması gibi dağıldı. Kızının şen kahkahası, kulakları sağır eden bir çınlamaya evrildi. Karısının yumuşak teni, bir anda yerini tenini yakan soğuk bir metale bıraktı. Boran, gözlerini araladığında bembeyaz, donuk bir ışık hüzmesiyle karşılaştı. "Uyandı! Doktor uyandı!"
More details