Perfectly wrong

- Odejdź - powiedziałam cicho.
Patrzyłam w podłogę, jakby była to najciekawsza rzecz na świecie. Wszystko, by nie widzieć bólu wypisanego w jego ciemnych tęczówkach. Nie wiem kogo bardziej zabolały te słowa. Jego? A może mnie?
Nigdy nie pomyślałabym, że to ja je wypowiem.
- Shawn, proszę... - odważyłam się unieść wzrok na jego twarz. Po raz pierwszy od bardzo dawna była dla mnie zagadką. Nie potrafiłam z niej nic wyczytać. Chłopak wbijał we mnie stalowe spojrzenie, lecz wszystko inne było obojętne. Zimne. Bez jakichkolwiek uczuć. Wszystko to sprawiło, że pod powiekami pojawiła się uciążliwa wilgoć. Zamrugałam kilka razy by się jej pozbyć. Musiałam być silna. Nie mogłam rozpłakać się w środku rozstania. Nie kiedy to ja kazałam mu odejść. Nie kiedy to ja wbijalam w nas nóż. Brunet patrzył na mnie jak na kogoś obcego. Jakby nie rozumiał kim jestem, co do niego mówię i dlaczego. Ja też nie rozumiałam. Kochałam go. Kochałam go całym sercem. Dlatego musiałam pozwolić mu odjeść.

***

Czesc! Zapraszam was na ff o Shawnie. Mam nadzieje, ze zostaniecie na dłużej ❤️