PLATONİK

"Ne bakıyorsun öyle ? İlk defa mı erkek gördün hayatında?" diye sordu. O soru o an hiç beynime ulaşamadı. Gözlerim büyülenmiş gibi kitlendi o harika ötesi gözlerine. İçimden bir şey koptu hissettim. Canım acıyacaktı sanki de yer hazırlıyor gibiydi. Bana şaşkın bir şekilde bakmaya devam etti ben ise ona sadece " birine benzettim kusura bakma" diyebildim. Zorla da olsa beynimden bacaklarıma yürüme sinyalini göndermeyi akıl edebilmiştim. Hızlı hızlı uzaklaştım oradan. Arkamdan seslenmesini ne çok isterdim. Bir daha göremeyeceğim birine bu denli kafayı takmam cidden normal miydi ?