Hayata Dair

İnsanlar yalnızken neden bu kadar çok üzülür ki hiç bilmiyorum.Belki de kendilerini değersiz hissettikleri içindir. Fakat benim düşüncelerim böyle değil.Nedenini soracak olursanız eğer?Size bir sürü seçenek sunabilirim.Örneğin gereksiz yere canınızı sıkacak birisi yok.Sizi üzüpte hiçbir şey yokmuş gibi sinsi sinsi kahkaha atarak sinirlerinizi bozanlar yok.Ve bunlara ilave edecek olursak,huzurunuzu kaçıran sinir bozucu korna sesleri, mahalle ortasında onu bunu çekiştiren dedikoducu teyzelerin sesleri,bağıra çağıra top oynayan çocukların sesleri ve buna benzer bir çok gürültü. Yalnızken bunların hiçbiri yoktur. Benim düşünceme göre insan,yalnız kaldığında huzur bulur.Başka bir deyişle yalnızlık birey için Rabbim'in büyük bir mükafatıdır.Yalnız olan insan değersiz değil aksine çok ama çok şanslıdır. Mesela tam da şuan da sizinle bir hayale kucak açalım mı ne dersiniz?Eminim ki büyük bir çoğunluğunuz bana hak verecektir. Hadi buyrun kapayalım gözlerimizi,ve anlatacağım şeyleri zihnimizde canlandıralım.{Hava öyle bir güzel ki ne bunaltıcı sıcak var ne de içimizi titretecek soğuk var.Havada hafif bir meltem rüzgârı esiyor saçlarımızı okşuyor.Tıpkı bir annenin sevgi şefkatle çocuğunun saçının her bir teline sevgisini serper gibi okşamasını andıran bir türden.Derin bir nefesi ciğerlerimizle buluşturalım.Ve aldığımız nefesi serbest bırakıp bir kez daha aynı şeyi tekrarlayalım.Nasıl da huzur dolu bir an.Bu esnada kulağımıza nakşeden ve mutlulukla dolu güzel sesler geliyor. Deniz sesi ve martıların sesi,huzurun sesi...Oturduğumuz banka biraz daha yerleşip anın tadını çıkarıyoruz.Saatler sonra kendimize gelip bol köpüklü kahvemizden bir yudum içiyoruz.Ki zaten kahvenin kokusu bile başlı başına tam da huzurun adresi..Kahve kupasını bir kenara koyup ayağa kalkıp arkamızda ki ormanda yürüyüşe çıkıyoruz. Ormanın deri