Nefret

Karanlık çökmüşken, şehir merkezinden gelen ışıklar tepenin üzerinden bakıldığında mükemmel bir görüntü oluşturuyor. Bacaklarımı yasladığım metal korkuluk soğuktan büzüşmüş, ayak tabanımı uyuşturmuş. Dizlerimin üzerindeki günlüğüm ve he yerde yanımda gezdirdiğim siyah kurukafalı tükenmez kalemimle günlüğümü yazıyorum. Uzun parmaklarım kalemimi sararken parmakuçlarıma kadar kendini hissettiren soğuğu fark etmemiş gibi yapmaya çalışıyorum. Ama işe yaramıyor.
Gözlerimi gezdiriyorum birkaç saniye gökyüzünde. Kafamdaki düşünceleri toparlamaya çalışıyorum bir nevi. Düşünüyorum, gerçekten duyguların bir anlamı var mı diye. Sonra evren o buz tutmuş nefesini üflüyor kulağıma;

"NE KADAR NEFRET EDERSEN O KADAR AŞIK OLURSUN."

©Tüm hakları tarafımca saklıdır. Hiçbir şekilde başka amaçlar için kullanılamaz, çoğaltılamaz ya da ticari amaç güdülerek iznim dışında basılamaz ve başka ortamlarda paylaşılamaz.