Ailemin bana yaptığı tek iyilik; beni bıraktıkları kocaman yurt kapısının önünde,beşiğimin içindeki küçük nottu.Onlar, bunu hayat felsefem edinmemi istiyorlardı.
''Bekle,acı biter''
Nedense geçmiyordu işte,ne kadar beklersem bekleyeyim;
Acı bitmiyordu.
Hergün o kadar büyüyordu ki beni öldürecek diye korkuyordum.
Söylenilen gibi değildi;acı her zaman içimizde kalırdı.Hiçbir zaman geçmezdi.
Hiçbir zaman.
All Rights Reserved