KAÇINILMAZ

Var gücümle bağrıyordum,ciğerlerim oksijensiz likten kasılıyodu.
Ama bir türlü sesim çıkmıyodu.Ses tellerin bağırmaktan neredeyse yırtılacak ama ağzımdan tek kelime yada bir çığlık, hayır hiç biri yok, öldümmü acaba?,hiç sanmıyorum.Çünkü bu hissettiğim şey bana hala hayatta olduğumu hatırlatıyordu.
Bana doğru gelirken kaçıcak yerim olmadığı için ,bir an önce olup bitmesini istediğim için nerdeyse oturup bekliycektim.Ve işte o an,biliyordum vücut ısım
o kadar düşüktüki nerdeyse donmak üzereydim.Ama bu hissettiğim farklı bir şeydi.
Ayak parmaklarından başlayan soğukluk ve uyuşma hissini saç diplerine kadar hissediyordum.
Ve sonra..................