GECENİN KRALİÇESİ

29 Kasım 1814

Dışarıdan bir çığlık ve bağırma sesi geldi. Annem ve babam ikisi kısaca bakıştıktan sonra bana döndüler. Babam elini hızlıca iç cebine sokup bir paket çıkardı. Telaşla açmaya çalışıyordu. Annem ikimizin sandalyesinin arasına gelip bizi izliyordu. Ne bu telaş? Bu sesler neydi? Niye kimse açıklama yapmıyordu? Babamın diğer yanındaki David çok sakin duruyordu. Nasıl duygularını bu kadar gizleyip sakin kalabiliyordu? Babam paketi açar açmaz elindeki şeyi boynuma geçirdi. Bir kolye. Altın oval bir kolyeydi. Babam, başımı ellerinin arasına aldı. "Buradan uzaklaşıp bulduğun ilk fırsatta kolyenin içini aç.Açtığında ne yapacağını zaten biliyor olacaksın. Sen bizim en kıymetli hazinemizsin. David senin her zaman yanında olacak. Senin akıl hocan ve yol göstericin olacak. Sen her şeyi kavradığında sana bırakacak ve her zaman yardımcı olacak. Şimdi bana bir söz ver. Hiç korkmayacaksın. David'i takip edecek ve ne diyorsa onu yapacaksın. Carla Alexandra kimseye gözyaşlarını göstermeyeceksin. Her zaman mutlu olmaya çalışcaksın. Kendine sadık ve güvenilir insanları arkadaş olarak şeçecek ve etrafında bulunduracaksın. Her zaman ve herkesten şüphelecek ve daima sağlam adımlarla ilerleyeceksin. Bunlar belki de sana son sözlerim ve bu yüzden bunları sakın unutma.Seni çok seviyorum." dedi ve hızlıca sarıldı. Ardından annem kollarını doladı "seni çok seviyoruz tatlım. Bunu da hiç unutma. Adrian artık gitmeleri lazım. Yoksa geç olabilir." Babam başını salladı. Belime koyduğu eliyle beni David'e yönlendirdi. David anında tepki verip elimden tutarak beni, kendisini takip etmeye zorladı.

29 Kasım 2017

Yine bir doğum günü.. .