Etrafımız ağaçlarla çevriliydi ve yerlerde rengârenk, sarmaşıkların arasında çıkmış çiçekler vardı. Çiçekler çok güzeldi. Ben onlara bakarken "Abrus" dedi Alexandra. Ona baktım, ağaçları saran sarmaşığı gösterdi. "O çok beğendiğin çiçekleri o sarmaşık öldürecek. Çiçeklerin etrafını sıkıca saracak ve zehri ile öldürecek" dedi. Demek ki zehirli bir sarmaşıktı. Çiçekler için üzüldüm.
"Aynı bizim gibi." diyiverdi Alexandra. "Çiçek sen, abrus ise ben" dedi. "Umarım sonumuz o çiçek gibi olmaz" diyerek ekledi.
Ona baktım ama o çiçeklere acır gibi bakıyordu.