FİVE YEARS LATER

Bu haberi ona vereceğim için heyecanlıydım. Ama korkuyordum da. Ya istemezse onu? Yavaşca bankta oturan sevgilime yaklaştım. Üzgün gibiydi ama belki söyleyeceklerim onu sevindirirdi. Belki de gamzeli bir gülümsehediye ederdi bana. Yanına oturduğumda bana bakmadı bile. Yinede gülümsedim ve konuşmaya başladım.

-Sevgilim sana bir şey söylem..

-Ayrılmamız gerekiyor.

Sözümü kesip konuştuğunda donup kaldım. İnanamadım.
Ne diyordu bu? Bu benim sevgilim olamazdı. Bu o değildi.

-N-ne?

-Ben gidiyorum Aria. Ve bitirmemiz gerekiyor.

-Ama...

-Aması falan yok! Artık söyleyebileceğin hiçbir şey yok. Bitti tamam mı? Üzgünüm.

diyip kalktı ve tapılası yeşil gözleriyle son kez bana bakıp uzaklaştı. Gözümden akan yaşlarla arkasından bakıp fısıldadım.

-Ama.. ben hamileyim diyecektim sevgilim....