Sad Waltz
- Membaca 12,334
- Vote 910
- Bab 23
DewasaLengkap Rab, Nov 4, 2020
"Fırçamın ucundaki yağlı boyanın teninde kaymasını istiyorum, seni istiyorum."
•
520.
Not: +18, yetişkin içerik içerir.
Seluruh Hak Cipta Dilindungi Undang-Undang
Bergabunglah dengan komunitas bercerita terbesarDapatkan rekomendasi cerita yang dipersonalisasi, simpan cerita favoritmu ke perpustakaan, dan berikan komentar serta vote untuk membangun komunitasmu.
anda mungkin juga menyukai
Son Düşünceler
Bazen kelimeler bir lanettir. İnsanı sustuklarından sorumlu tutar. Ben artık yazmıyorum, çünkü bir şey anlatmak istemiyorum. Yazmak, anlatmak için değil; kurtulmak içindir. Bu kelimeler, bir haykırış değil. Bunlar bir mezar taşı. Harflerime bakan her göz, aslında benim çığlığıma bakıyor olabilir. Ama bu çığlık yalnızca kendime ait. Bu bir itiraf değil. Bu bir savunma hiç değil. Belki de bir özür bile değil. Bu sadece son bir yankı. Kimi zaman içimizde kıpırdayan şeyin ne olduğunu bilemeyiz. Delilik mi, ilahi bir dokunuş mu, yoksa yalnızca insanın kendine verdiği bir ceza mı? Ben hâlâ bilmiyorum. Bildiğim tek şey, artık içimde bir ses kalmadı. Onları kelimelere mahkûm ettim. Ve şimdi o kelimeler beni yazıyor. Bu, bir Son Düşünce. Okursan, bil ki bu satırlar sana yazılmadı. Ama yine de senin içini sızlatıyorsa... ...belki, aynı uçurumun kenarındayız.
KAYIP HAYAT
Meydana gelen bir patlamanın ardından hayatındaki tek varlığı olan amcasıyla birlikte kimliğini ve hafızasını kaybeden 23 yaşındaki Poyrazın, gerçek kimliğini bulmak için çıktığı yolda başına gelenler ve birbirinden ağır sırlarla mücadelesini anlatan, gizem, aşk, aksiyon ve dram gibi duyguları iliklerinize kadar hissettiren bir macera! Mesela siz hiç hayatınızdaki tek ve en değerli kişiyi kaybettiniz mi? Ya da hiç ben kimim diye kendinize sordunuz mu? Bu ve bu tarz soruların cevabını fazlasıyla alacağınız, bütün her bir olayı iliklerinize kadar hissedeceğiniz, verilen her bir kararın ne gibi sonuçlar doğurabileceğini çok farklı yollardan göreceğiniz bir hikayeye hazır olun! Not: Her 6 bölümde bir, 1 hafta ara vermekteyiz!Lengkap
Rüzgarım Ol ~
~Wattys 2015 Baştan Aşağı Kazananı~ Gözlerini kapat, nefesini tut... Acılarının geçmesini dile... Klonlanan bir kızın dağınık psikolojisini okumak ister misiniz? Bu hikayede başrol olmak istemezsiniz. Esilla gibi sevmek isteyebilirsiniz, Joe gibi sevilmek isteyebilirsiniz ama bu hikayede olmak istemezsiniz. Joe, Esilla için boğulan bir insanın denizin tam ortasında uçsuz bucaksız mavilikte bulduğu bir tahta parçası gibiydi... Onunla hayata tutundu, tekrar nefes alabildi. Karaya çıktığında ise; tekrar boğulma korkusuyla bırakamadı elinden o tahtayı. Yaş tahtaları bilirsiniz, bir zaman sonra çürürler. Joe da onun için çürümüştü artık. Esilla onu bırakıp yerine başka -kuru- bir tahta alsaydı tekrar denize düştüğünde daha güvenli olabilirdi... Korkudan bırakamadı. Ve yeniden denize düştü Esilla, çürük tahtasıyla birlikte. Hep kıyıdaydı, hep düşmeye yakındı ve düştü. Bu sefer çürük tahtası onu kurtaramadı ve o tahta yüzmeyi öğrenmiş Esilla'yı boğdu. ©Tüm Hakları Saklıdır.Lengkap
Gecenin Rengi Raflarda
08.11.2022 psikoloji ve psikolojik kategorilerinde 4 numarada Ters köşe olmaya hazır olun... Okurları en çok şaşırtan hikaye! Mutlu bir evliliği olan Duru, kocasıyla geçirdiği trafik kazasında bebeğini kaybeder. Kaybının ardından psikolojik sorunlarla boğuşan genç kadın, hayatında bazı değişiklikler olduğunu iddia ediyordur. Kazadan sonra hastanede uyandığında yanında olan adam kocası değildir. Her ne kadar tıpkı onun gibi görünse ve onun gibi davransa da evinde kalan adamın bir başkası olduğu fikriyle boğuşan genç kadına, Capgras Sendromu tanısı konur. Duru ise bunun psikolojik bir sorun olduğunu düşünmüyordur. Kocasının gerçek kimliğini açığa çıkarmak adına, hem zihniyle hem de tıp literatürüyle bir savaşa girişir. Çevresi, ailesi de dâhil olmak üzere ona inanmayan insanlarla çevrilmişken bir doktordan yardım ister.Lengkap
Kızımın berdelli babası
17 yaşında hamile kalan Çiğdem Zerda Bozan hamileliğinin bilinmemesi için Bozan aşiretinin ağası olan babası tarafından Fransaya halasının yanına gönderilir. 6 yıl sonra kızıyla beraber Mardine geri döner. ____ "Ne diyorsunuz siz? Ben bu adamla asla evlenmem.Berdel filan umrumda değil." "Sen dua et Berzan ağa seni kimden olduğu belli olmayan p*ç kızınla kabul ediyor" "Laflarına dikkat et ağa!" diye Bağırdı Berzan "Benim kızımın kimden olduğu bellidir.Hayatımdakı en büyük şansım.Babasıda bellidir.Bu adamlada iki cihan bir araya gelse evlenmem" dedi Çiğdem Zerda Berzan'ın duyduklarıyla canı acıdı.Ne ara bu hale gelmişlerdi onlar? Çocukluk aşkım dediği kız ondan ayrıldığı gibi gidip başkasına aşık olmuş, üstelik ondan çocukta yapmıştı. "Ağabeyin öldürülücek evlenmezsen" dedi ağalardan biri. Çiğdem Zerda ağabeyine baktı. "Anne hani babama aşıktın sen? Hani babamdan başkasını sevmezdin?" dedi 6 yaşlı Naz. Herkes duyduğu sesle yukarı baktı.Naz annesine kırgınca bakıyordu.Çiğdem Zerda hemen koşarak yukarı çıktı. "Sadece babanı seviyorum annem.Ondan başkası bana haram" dedi Çiğdem Berzana nefretle bakarak. Berzan'sa duyduklarıyla daha da kırılıyordu. "Tüm Mardin bilsin.Benim kızıma kötü bir laf söylenirse hiç düşünmem çeker vururum.Onun babası hala yaşıyor ve kim olduğu bana belli.Başkalarının bilmesine gerek yok" Berzan daha fazla dayanamadı ve gözü dolu dolu çıkıp gitti "Aşiret Berzan ağaların konağında toplanacak.Karar verilecek" dedi ağalardan biri.Zerda Naz'ı odasına götürdü.
Geçmişin Kalıntıları
" geçmiş aslında geçmezmiş efendim. hep bir köşede yerinden çıkmak için geceyi beklermiş" Oğuz Atay "en kötü düşman kim olduğunu bilmediğin düşmandır" bu sözü bana bir arkadaşım söylemişti. bence en kötü düşman yanında olduğunu bildiğin ama hiç bir şey yapamadığın düşmandır. Benim hikayem düşmanımdan alacağım intikam ile ilgiliydi. Tabi buna pek çok şey engel olacaktı; korkum, vicdanım, duygularım, sevgim...Lengkap
DESİSE
Kalıcı yaralar ömür boyu gitmez. Şeytan o yaralara ilerlerken Tahet alev alev yandı. Vicdanım düşündü; akmayan gözyaşım akmak istedi. Henüz kimse bilmedi, bilmeden onun ortasında bulacaklardı kendilerini. Desise, başladı. 🌘 Zifir Vremya Veran, Hatay'ın Nasırlı kasabasının en küçük, hatta bazılarının bilmediği o mahallede yaşamaktadır. İkinci ismi Rus kökenli, babası da aynı şekilde Rus, annesi Türktür lakin bunu bile ayırt edemeyeceği yaşta, bir şekilde kendini yapayalnız bulur ve o anlarda hatırladığı tek şey, komşularının onu kendi evinde tek bırakmamaları, onu bir yetimhaneye vermek yerine dadısıyla birlikte kendileri ilgilendiğidir. Minnettârlık duygusu, onun için yücedir. Yirmi iki yaşına kadar kendi ayaklarının üstünde, belki de muhtaç olarak büyürken, ruhu hâlâ ailesinin o evindedir. Ancak şu an başka bir yerde yaşamasının nedeni en son dört sene önce gittiğinde, evin eşyaları parçalanmış halde bulmasından kaynaklıydı. Bir gece yine işten çıktığında, kendisini sessizliğin, karanlığın içinde çok iyi gizlemesine rağmen o bodrum katındaki evine gittiğinde yine bir şeylerin yaşanacağını biliyordu. Yine de görünmemek için umut ediyordu ama Tanrı, bu gecenin daha çok uzaması için ondan yana olmadı. O gecenin tamamen bitmesini istedi ama bitmedi. Kimisi kinlendi, kimisi bu davanın uzayacağını tahmin etti, kimisi ise geçmişinin kül yapraklarını toza dönmeden açtı. Desise, onun geçmişindeki defterinin anahtarını kalbinde bulduğunda başladı.
FERAYE | NEFRETTEN AŞKA
Bir odayı karıştırmak hayatını yerle bir etmeye yeter mi? Sadece biraz dinlenmek istemişti. Ama gözlerini açtığında zenginliğin içinde kaybolmuş kibirli bir adamın yatağındaydı, hem de yalnızca bir havluyla. Feraye zengin bir aileye gelin giden ablasının yanında yaşamak için geldiği yalıda yalnızca huzurlu bir hayat arıyordu. Ancak gecenin bir yarısı yanlış bir odaya girip tanımadığı bir adamın yatağında uyanmasıyla her şey geri dönülemez şekilde değişti. O geceden sonra hayatı artık ona ait olmaktan çıktı. Karşısında kibriyle sinirlerini zorlayan ama varlığıyla kalbini darmadağın eden bir adam vardı. Bazı sınavlar kaçmakla geçilmezdi, bazı duygular görmezden gelinmezdi. Ve bazı adamlar unutulamazlardı. ❝"Kucağımdasın." dedi alçak bir sesle. "Dün gece seni elimle getirdim ve vücudunda hâlâ izlerim var." Beni daha çok çekti kendine doğru, kendi alt bedenine doğru bastırdı. Onu hissedebilmek muazzam bir arzu uyandırıyordu bedenimde, sağduyu ve mantığımın yerini şehvet ve ihtiras alıyordu. "Arzu duyduğunu, beni ne kadar istediğini biliyorum." Nefesim hızlandı, söyledikleri ne yazık ki tamamen gerçekti. Onu delice arzuluyordum, hatta bazen rüyamlarımda bile gördüğüm oluyordu. Bu yüzden kasıklarım sızlıyor şu an, bu yüzden ateş bastı bedenimi. Yüzü yüzüme daha çok yaklaşınca burunlarımızın uçları birbirine değdi, dudaklarım öpülme arzusuyla karıncalanmaya başlamışlardı. Onun temasına kayıtsız kalamıyordum, korkunç bir ten uyumu vardı aramızda. "Kaçman bunu değiştiremez." Konuşurken dudakları benimkine dokunuyordu, kendimi tutamayıp ilk hamleyi yapan olmaktan korkuyordum. "Ben de seni istiyorum." diye ekledi en son, zaten hemen ardından dudaklarıma kapandı.❞ ▪︎Yaş farkı vardır. ▪︎Cinsel içerik vardır. Cinsellik, küfür ve hassas içerikler barındırmaktadır. Rahatsız olacaklar okumasın.
CİHAN MAVİSİ
Türk Mafya Lideri Harun Cihan Aktan ile, Türkiye Cumhuriyeti Savcısı Firuze Aldinç... Bir aile meselesi ile yolları kesişen bu iki insanın hikayesi, CİHAN MAVİSİ. *Bu kitaptaki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla hiçbir alakası yoktur.
Izdırar: Karanlık Aşk
Her karanlığın arkasında saklanan ışık gün gelir hayatının karanlığına doğradı. Herşeyi alt üst ettiği gibi tüm doğruları yıkar, geriye yanlışların kalırdı. Bu hikaye herşeye rağmen ayakta kalmaya çalışan ve önündeki bütün engellerden kurtulmak için savaş veren Mahira Mirazel'in hikâyesi. O savaşta yanında bulunan Karel Kartal Alacalı ona destek mi yoksa köstek mi olacak? Izdırar= Zorunluluk, Çaresizlik
Bazen kelimeler bir lanettir. İnsanı sustuklarından sorumlu tutar. Ben artık yazmıyorum, çünkü bir şey anlatmak istemiyorum. Yazmak, anlatmak için değil; kurtulmak içindir. Bu kelimeler, bir haykırış değil. Bunlar bir mezar taşı. Harflerime bakan her göz, aslında benim çığlığıma bakıyor olabilir. Ama bu çığlık yalnızca kendime ait. Bu bir itiraf değil. Bu bir savunma hiç değil. Belki de bir özür bile değil. Bu sadece son bir yankı. Kimi zaman içimizde kıpırdayan şeyin ne olduğunu bilemeyiz. Delilik mi, ilahi bir dokunuş mu, yoksa yalnızca insanın kendine verdiği bir ceza mı? Ben hâlâ bilmiyorum. Bildiğim tek şey, artık içimde bir ses kalmadı. Onları kelimelere mahkûm ettim. Ve şimdi o kelimeler beni yazıyor. Bu, bir Son Düşünce. Okursan, bil ki bu satırlar sana yazılmadı. Ama yine de senin içini sızlatıyorsa... ...belki, aynı uçurumun kenarındayız.
Detail lengkapPanduan Muatan