Ay Işığı

Bir kız vardı , sessizdi , ölümden bile daha sessizdi.
Bedeni susarken ruhu çığlık cığlığa yalnızlığı istemediğini haykırıyordu ama nafileydi , onu kimse duyamıyordu , ta ki o zamana kadar.
Ruhu'nun bu haykırışlarını anlamıştı ,adam daha onu ilk gördüğü günden beri.
Belki de anlamamıştı , ağlarken görmüştü.
Onun o eşsiz gözleri yalan söylemezdi değil mi ?
O buna bağlamıştı belkide.
Sadece ona göstermek istiyordu , bazen bir şeylerin değişebileceğini .
Ama peki kim bilebilirdi ki asıl o adamın kızın herşeyine muhtaç olduğunu.