Anka: ARSLAN

Anka: ARSLAN

  • WpView
    Reads 1,756
  • WpVote
    Votes 185
  • WpPart
    Parts 5
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Tue, Jun 14, 2022
"Öldürdüler. Öldüm sandılar. Ama yanıldılar..." 🔥♾☯️♾🔥 Yine uyuyamamıştım. Ruhum gecenin karanlığına saklanmak istiyordu ama ben inatla sorularımı cevaplayacak güneşi arıyordum. Peki, ben kime düşmandım, kimden nefret ediyordum? Sorularımı aydınlatacak güneşe mi yoksa ruhumu saklayan, yalnızlığımla yüzleştiren geceye mi? Her şeyi açığa kavuşturmak için tüm benliğimi ortaya koyuyorum. Ya benliğimi bulacağım ya da bilinmezliğim ile yalnız kalacağım. En önemlisi de seni bulacağım.İşte şimdi hayatımdaki savaşı başlatıyorum. Gerçeklerimi ve seni bulmak için hayatımı koyuyorum ortaya. 🔥♾☯️♾🔥 Bu bir sonun değil başlangıcın hikayesi, bir çocuğun, bir kızın yeniden doğuş hikayesi. Bu kaybedenin değil! Bu, bir kızın; hayatını batırmasını bekleyenlere inat "ANKA" oluşunun hikayesi. Bu, bir kızın "ARSLAN" oluşunun hikayesi.
All Rights Reserved
#24
anka
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Sessiz Yemin
  • Vatan Uğruna
  • Halısaha |texting
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA
  • Karven
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • HEKİMOĞLU | Köy - Zoraki Evlilik

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines