Notes •XiuChen
- Membaca 129
- Vote 0
- Bab 6
Bersambung2h 19m
Publikasi terakhir Rab, Feb 14, 2024
''Şu yazdığım notun belki sana saçma geleceğinin farkındayım ama yazma gereği hissettim. Konuşacak güçte olmadığını düşündüğüm için yazmam daha iyi olur sanırım. Boş bir şey yüzünden ağlayacak birine benzemiyorsun ve belli ki uzun süredir içine bir şeyler atıyorsun. Anlatamıyorsun. İnsanları sıkmak istemiyorsun belki. Aynısını yaşıyorum. Kahve senin için doğru bir tercih olmayabilir, miden bulanıyordur muhtemelen. Daha kötü olmanı istemem. Ve kim olduğumu bilmeni... sadece şunu bil ki az önce güldüğünde harika göründün. The way you cry, the way you smile. How much does it mean to me?.. ''
Seluruh Hak Cipta Dilindungi Undang-Undang
#673
xiuchen
Bergabunglah dengan komunitas bercerita terbesarDapatkan rekomendasi cerita yang dipersonalisasi, simpan cerita favoritmu ke perpustakaan, dan berikan komentar serta vote untuk membangun komunitasmu.
anda mungkin juga menyukai
yabancı
Bir süre gözgöze kaldıklarında ikisi de bu bakışta bir şey olduğunun farkındaydı. İkisi de adı ne bilmiyordu, ama başka bir şeydi. Heyecandı, belki umut, belki de şefkatti. Cihan gözlerini Alya'dan alamıyorken kafasından bu hissi anlamlandırmaya çalışıyordu. Sonrasında ne yaptığını fark edip bakışlarını kaçırdı, oturduğu yerden ayaklandı. "Ben daha fazla tutmayayım sizi, iyi geceler." Alya da karşısındaki kişi kalkınca gözlerinin daldığını fark etmiş, ama şu an yüzündeki ifadeye müdahale edememişti. "Ben de geçiyordum zaten. İyi geceler." Cihan arkasını dönmüş kapıya yürürken arkadan gelen "Alya ben bu arada." sesiyle gülerek vücudunu arkaya çevirdi. "Cihan, memnun oldum." Alya'ysa o sırada sarhoş haliyle kafa selamı vererek gülmesine karşılık verdi. Birkaç saniye daha birbirlerine baktıktan sonra kapılarını kapattılar.
Kanla Yazılmış Kader / Yizhan +18
+18 sahneler vardır. Rahatsız olan kişiler varsa lütfen okumasın 🤍 "Onlar sadece DNA ile değil, bir lanetle birbirine bağlandılar." Yüzyıl önce, ölüm döşeğindeki bir adamın çaresizliği, bilimin sınırlarını zorladı. Yarasa DNA'sı ile insan genetik kodunu birleştirmeyi başardılar. Proje, tıbbi bir umut olarak doğdu - ama doğan şey umut değil, vampir ırkıydı. Bu yeni nesil yaratıklar, kanla besleniyor, hızla evrimleşiyor ve her biri birer biyolojik silah gibi çalışıyordu. Onlara liderlik eden kişi, artık bir bilim insanı değil; soğukkanlı bir Vampir Lordu olmuştu. Ama bir kişi, bu felaketin önüne geçmek için her şeyini feda etti. Bay Wang, eski dostuna, belki de sevdiğine, son bir uyarı olarak, onun kanına genetik bir lanet yerleştirdi. "Bu kan, sadece seni değil... senden doğacak herkesi zehirleyecek." Ve kader şimdi iki torunda yeniden yazılıyor. Zhan... Vampir genleriyle doğdu, ama damarlarında ölümle yarışan bir zehir taşıyor. Yibo... Kanında, insanlıkla vampirlik arasında bir bağışıklık mucizesi saklı. İkisi birbirinden habersiz büyüdü, ama kanları onları birbirine çekmekle kalmadı, birbirlerine mahkûm etti. Eski bir laboratuvar günlüğü, kayıp bir antikor ve lanetin son izleri... Zhan ölümle yarışırken, Yibo geçmişin sırlarıyla yüzleşmek zorunda kalacak. Bu yalnızca bir türün yok oluş savaşı değil; Aynı zamanda bir kalbin ne kadar karanlığı taşıyabileceğinin sınavı. "Aşk, bazen bir antikor gibidir... Sessizce savaşır, ama her şeyi değiştirir."Lengkap
KARANLIĞIN YANSIMASI
O güzelliklerin karşısında çok ilerde ağaçların arasında biri vardı.Oraya gitmeye başladım. Adım attıkça sanki güneş kayboluyor. Tam yanına geldim ama o kişinin arkası dönüktü. Bir çizgi vardı ,bir sınır vardı aramızda.Benim olduğum taraf aydınlık,ama onun olduğu taraf karanlıktı. Ona elimi uzattım sırtına dokundum.Yüzünü dönmedi. Ona bir adım attım ve sınırı geçtim. Tekrar sırtına dokundum.Tekrar sırtına dokunmamla bana dönmeye başladı. Ama bi anda heryer karanlığa gömüldü. Ve aydınlık olan sadece gözleriydi;tıpkı karanlığın yansıması olan o gözler. Geri çekildim ama sanki artık herşey için çok geçti ve ben karanlığa esir kaldım...
What is Agape?// YURIO PLISETSKY
(COMPLETE) I seek the world for beautiful things. I travel as far as I can go. I sing 'till I'm off key. I dance to my heart's desire. I read to know what I want. I run to where others do not. Then I find him, the most beautiful man I've ever seen. I am happy with him, and he is with me. Before our farewells I learned something as beautiful as he is, unconditional love. Agape. [Should I delete this? Because this thing is giving me sooo much cringe. I wrote this at 8th grade I was sooo much of a fangirl back then and kept on daydreaming about everything. Ew me.]Lengkap
Ruhsuz
Bazen bir soy, yalnızca lanetiyle anılır. Ve bazen bir mühür, kıyameti çağırır. Elaria Montain, gölgelerin hüküm sürdüğü bir krallığın prensesi. Varyn ise tahta geçmesi için yeti ştirilen, duygusuzlukla kutsanmış bir kral. Onlar, Ruhsuzlar soyundan geliyorlar; hisleri bastırılmış, kaderleri zincirlerle örülmüş bir geçmişin mirasçıları... Fakat hiçbir mühür sonsuza dek susturulamaz. Bir gece... Elaria'nın belinde yanan işaret, binlerce yıl mühürlenmiş bir gücü uyandırır. Ve bu güç, yalnızca onun değil - tüm diyarın ruhunu tehdit eder. Şimdi her şey bir soruya bağlı Ruhsuz biri, kalbini yeniden bulabilir mi? Yoksa kalp, gömülmesi gereken en tehlikeli sır mıdır?
Karayel Köyü
''Tatlı dile, güler yüze doyulur mu, doyulur mu?'' Allah'ın delisi hep mi beni bulurdu? Yanından geçerken göz göze gelmemize engel olamadım. ''Aşk ile bakışan göze, doyulur mu, doyulur mu?'' Annemin cimciğiyle başımı hemen öne eğdim. Anam kemiklerimi kıracaktı. *********************************************** Nazlı Akay. Henüz çocukken babasının ve ablasının vefatıyla doğduğu şehirden annesinin memleketi olan Karayel Köyü'ne taşınır. Köyünün güzeller güzeli kızı, ismi civar mahallelerin bile iç çekişle söylediği, sadece yüzünün değil kalbinin de güzelliğinden emin olunan Nazlı. Herkesin bildiği ismiyle Güzel Nazlı. Ömer Karadere Bir kez göz göze gelenin ikinci kez bakmaya çekindiği heybetli Ömer. Herkesin saygı duyduğu lafının üstüne laf söylemeye korktuğu, yakışıklılığına rağmen kızların bakmaya çekindiği, korkmalarına rağmen herkesin güvendiği abi bildiği, isminin yanına ''Bey'' konmasına asla izin vermeyen toprak ağası Ömer. Herkesin bildiği ismiyle Delikanlı Ömer. Nazlı için, Deli Ömer. Nazlı için Deli, Ömer
KAYIP AİLE
"Ben Kumsal Ece, hayatımda hiçbir şeyden korkmazdım. Taki hayatım kökünden değişene kadar." 17 yaşında olan Kumsal Ece, kötü hayat koşullarında yaşamak zorunda olan genç bir kızdır. Hayatı okula gitmek, her saat iş çalışmak ve onu zerre sevmeyen anne babasına katlanmakla geçer. Bir gün zengin bir aile iki kızların karıştığını söylerler. İşte Kumsal Ece'nin hayatı tam da orda başlar. 5 abi, bir ikiz, bir de erkek kardeş ne kadar iyi olunabilirdi? Peki ya istenmemek? Onu kaldırabilir miydi? Gururlu mu gururlu Kumsal Ece, önyargılı beş abi, bir ikiz ve erkek kardeş. *** ~Gülüşlerimizi çalan her biri için bir çiçek dikelim. Çevremiz çiçek bahçesi olsun. Acılara gül, özleme papatya ekelim. Etrafımızı güzel kokular sarsın.~ (Bir abi kitabı klişesidir. Mantık hataları, yazım yanlışları vb. olabilir. Bunun bilincinde okuyun.)
AYDINLIĞIN İÇİNDEKİ SIR
(Kurgu 04.08.2025 tarihinde yayınlanmıştır.) Tüm ailesini bir anda kaybeden Duru Kılıçarslan, kimsesiz kaldığını düşünürken hayatına bir bebek girer. Birlikte olduğu, ailelerinin güç yarışı içinde olduğu Ulusoy ailesinin oğulları, Kuzey Ulusoy'la birlikteliklerinin ardından korunmasına rağmen hamile kalan Duru'nun aklında tek bir şey vardı. Kuzey bebeğini istemeyip reddetse bile bu bebeği dünyaya getirecekti. Çünkü başta ne kadar istemese de, içinde büyüyen hayat onun tutunmak için elinde kalan tek daldı. Ailesinin ansızın ölümü zihnini bulandırırken, kaza anlarını dakikalarca araştırmıştı. Kamera kayıtlarına kadar bulmuş, ailesinin ölümünü hafife almayıp derince araştırmıştı. Yalnız başına kaldığı koskoca hayatta rahmine düşen bebeği onu ne kadar ayakta tutmaya çalışsa da tamamen ayağa kaldırmıyordu çünkü Duru, ailesinin yıllarca sakladığı sırları kademe kademe öğrenirken gerçeklerin acısı tokat gibi yüzüne çarpıyor, yalanlarla özenle inşa edilmiş hayatının merdivenleri bir bir kırılıyordu. Bu süreçte Kuzey Ulusoy, Duru'yu ve bebeğini ilk andan beri aralarındaki anlaşmazlığa rağmen kabul etmişti. Bebeğinin annesinin yaşadığı yükler, öğrendiği sarsıcı gerçeklerle yanında duruyordu. Ama Duru da Kuzey de farkındaydı ki; Duru, üzerine yıkılan enkazdan kurtulduğunda, aynı Duru olmayacaktı...
Bir süre gözgöze kaldıklarında ikisi de bu bakışta bir şey olduğunun farkındaydı. İkisi de adı ne bilmiyordu, ama başka bir şeydi. Heyecandı, belki umut, belki de şefkatti. Cihan gözlerini Alya'dan alamıyorken kafasından bu hissi anlamlandırmaya çalışıyordu. Sonrasında ne yaptığını fark edip bakışlarını kaçırdı, oturduğu yerden ayaklandı. "Ben daha fazla tutmayayım sizi, iyi geceler." Alya da karşısındaki kişi kalkınca gözlerinin daldığını fark etmiş, ama şu an yüzündeki ifadeye müdahale edememişti. "Ben de geçiyordum zaten. İyi geceler." Cihan arkasını dönmüş kapıya yürürken arkadan gelen "Alya ben bu arada." sesiyle gülerek vücudunu arkaya çevirdi. "Cihan, memnun oldum." Alya'ysa o sırada sarhoş haliyle kafa selamı vererek gülmesine karşılık verdi. Birkaç saniye daha birbirlerine baktıktan sonra kapılarını kapattılar.
Detail lengkapPanduan Muatan