ADRESSİZ MEKTUP

Ne kaldırımların haberi vardı , ne gecenin yorgunluğumdan...isyanımın bağımsızlığını yok saymadan , bu kez kendimi kandırmadan , beni bekleyenden korkmadan , çıkıyorum yollara...Düşünmenin hiçbir işe yaramadığı anları , bir bir toplayıp kapı önündeki çöplere atıp , can çekişen zihnimin duvarlarına çarpan sesleri susturmak için yürüyordum..kendime yabancıyım uzun zamandır en küskününden , ne kadar olmuştu kendimi unutalı ? Bilmediğim yollar beni daha i onyi tanıyordu. Gelişimden belliydi , Hiç bir yere ait olmamayı en iyi sokaklar bilirdi... İnsan en çok insanlığı ile sınanıyordu hayatta, sevebildiği kadar acı çekiyordu...sevdiğim kadar acı çekiyorum şimdi. Gidişin bana bir şair bıraktı...bilirsin şairler oyle sıradan sevemez. Onu doğanın ihtişamlı tablosuna sığdıramaz, alfabeden büyük seviyor şair. Kolay değil sende bir şairi sevdin sevgilim...Artık bir şair oldum , şimdi de ADRESSİZ MEKTUP gibi dolaşırım halk arasında