İLKİ ZAMAN ALIR

Düşününüyordum sonsuz bir kıyıda gibiydim kuyunun ne dibi vardı nede tutunacak bir yerim.Bir an ayaklarımın yere değdiğini hissettim.Etrafıma bakındım hayatım boyunca bilmediğim bir şey öğrendim ayakta kalmayı.Hayata tutunmak için sadece zamana ihtiyacım vardı.Korkuyordum fakat kimseye hissettirmiyordum.Ve birden gözlerimi açtım.Ben Victoria,Victoria Andersen Norveçin oslo ketinin keskin soğuğunda yaşıyorum.Şu an15 yaşındayım beni en son14 yaşında evlatlık aldılar bi önceki ailemde ki problemlerim say say bitmez o zamanki annemin yemeğine fare zehir katarak hastanelik ettim babam deseler hiç sormasınlar ayakkabısının altına bol japon yapıştırıcısı döktüm ve yolla ayakkabısı yapıştı o an ordan geçen araba onu ezdi galiba komada kardeşlerim dediğim o zombilere gelirsek oyuncak arabalarının tekerleklerini kopartıp oyuncak kız bebeklerinin saçlarını kestim işte öyle fazla aksiyonsuz hayat şimdi ise büyüdüğümün farkındayım.Okulun ilk günü demir kapıları aşarak okula girdim birde ne göreyim.