The Moon Knows

And he held my hand, touched my face and I can see him slowly disappearing within the moonlight. He smiled at me, a smile whispering goodbyes and sadness. I tried to hold him tighter and I can't...

Binura ko ang parteng 'yun at nag-isip ng mas magandang eksena para sa pinakamalungkot na parte ng kwento ko. Sinubukan ko ulit dugtungan pero agad ko ring binura dahil parang hindi 'yun ang tamang mangyari.

Dimitri, ang bidang lalaki sa kwento ko, paano ko mapapasaya ang kwentong binuo ko para sayo? Puro na lang malulungkot na pangyayari ang mga ideyang pumapasok sa utak ko. Sinara ko na ang laptop ko at humigop ng kape ko. Napasulyap ako sa orasan at napabuntong-hininga nang makitang ala una na ng madaling araw. Nako. May exam nga pala ako bukas!

Lumingon ako sa bintana at napakalma ng buwan ang puso ko. Nagpangalumbaba ako at tinuloy ang paninitig sa buwan nang makarinig ako ng kalabog sa baba.

"Mama?"

Walang sumagot. Baka guni-guni ko lang, siguro. Lumingon akong muli sa bintana at di sinasadyang mapasulyap sa babang parte ng bakuran namin.

Napakunot ang noo ko. Tao ba yun?

Tumayo ako para makita pa ng malinaw at nanlamig nang makitang may hawak na mga baril ang mga taong nakaitim sa baba ng bahay namin.

Ang naalala ko na lang ay nawala ang lahat sa akin ng gabing yun. Mga magulang ko, buhay ko at sarili ko sa ilalim ng bilog na buwan na naging saksi sa lahat ng pangyayari.

Whatever happened that night, I had forgotten and only the moon knows.

Only the moon.