SİMURG

Bir şiir döküldü dudaklarından;

Acıya alışınca insan,
Mutluluğu yakıştıramaz kendine.
Mütemadiyen dertler yorar umudu,
Temiz hayaller kirli yaşanmışlıklara bırakılır.
Öylesine muhteşem adaletsizdirki dünya,
Bazen ayrılığa,bazen kaybedilişe.
Bezende inançsızlığa mahkum eder insanı,
Duygusal bir kalbe sahipsen eğer,
Gamsızların mağduru olursun her daim.
İsyan ile sitemin düetini bestelerken çığlıklarla,
Varlığını hissettirir yaradan ve susarsın.
Kimi kaderi sorumlu tutar, kimi kendini,
Faili kim olursa olsun, sonuç gerçeklerdir...