Utopia
- Reads 26
- Votes 0
- Parts 2
Complete Mon, Mar 11, 2019
List człowieka, który trafił na bezludną wyspę z wiersza Wisławy Szymborskiej.
All Rights Reserved
#22
rozmyślania
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Zodiaki KRAJOLUDZI
ładne zdjęcie
POST SCRIPTUM
Cytaty, sentencje - trochę inaczej. Perełki to osobna kategoria cytatów z dzieł jakie przeczytałam na wattpadzie. Nie tylko ludzie uznawani za autorytety napisali coś godnego uwagi, dlatego czytając innych autorów szukam takich "perełek". Mam nadzieję zebrać ich cały sznur. Okładkę wykonała dla mnie _anee_
𝐍𝐢𝐞𝐳𝐛𝐞̨𝐝𝐧𝐢𝐤 𝐤𝐚𝐳̇𝐝𝐞𝐠𝐨 𝐭𝐡𝐞𝐫𝐢𝐚𝐧𝐚
Witam wszystkich therian! Jeśli jesteście tu i to czytacie, oznacza to że albo jesteście początkującymi therianami i chcecie dowiedzieć się więcej na ten temat, albo - podobnie jak ja - jesteście już therianami starszymi i bardziej doświadczonymi. Cokolwiek was tutaj sprowadza, na pewno znajdziecie tu coś dla siebie. Zapraszam! 🏅𝗢𝗦𝗜𝗔̨𝗚𝗡𝗜𝗘̨𝗖𝗜𝗔:🏅 ✯ #1 w „człowieczeństwo" 🥇 ✯ #1 w „subkultura"🥇 ✯ #1 w „zwierzę" 🥇 ✯ #1 w „informator"🥇 ✯ #1 w „therian" 🥇 ✯ #1 w „shift" 🥇 ✯ #1 w „info" 🥇 ✯ #1 w „porady" 🥇 ✯ #1 w „quadrobics" 🥇 ✯ #1 w „ciekawostki" 🥇 ✯ #2 w „natura" 🥈 ⚠️ 𝗣𝗼𝗿𝗮𝗱𝗻𝗶𝗸 𝗷𝗲𝘀𝘁 𝗼𝗿𝘆𝗴𝗶𝗻𝗮𝗹𝗻𝘆, 𝗻𝗮𝗽𝗶𝘀𝗮𝗻𝘆 𝗶 𝗼𝗽𝘂𝗯𝗹𝗶𝗸𝗼𝘄𝗮𝗻𝘆 𝗽𝗿𝘇𝗲𝘇𝗲 𝗺𝗻𝗶𝗲 𝗻𝗮 𝗽𝗼𝗱𝘀𝘁𝗮𝘄𝗶𝗲 𝗺𝗼𝗷𝗲𝗷 𝘄ł𝗮𝘀𝗻𝗲𝗷 𝘄𝗶𝗲𝗱𝘇𝘆 𝗽𝗼𝘁𝘄𝗶𝗲𝗿𝗱𝘇𝗼𝗻𝗲𝗷 𝗽𝗿𝘇𝗲𝘇 𝗶𝗻𝗻𝘆𝗰𝗵 𝘁𝗵𝗲𝗿𝗶𝗮𝗻. 𝗪 𝗿𝗮𝘇𝗶𝗲 𝗷𝗮𝗸𝗶𝗲𝗷𝗸𝗼𝗹𝘄𝗶𝗲𝗸 𝗶𝗻𝘀𝗽𝗶𝗿𝗮𝗰𝗷𝗶 𝗻𝗮𝗹𝗲𝘇̇𝘆 𝗽𝗼𝗱𝗮𝗰́ 𝘇́𝗿𝗼́𝗱ł𝗼, 𝗮 𝘄 𝗿𝗮𝘇𝗶𝗲 𝗸𝗼𝗽𝗶𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝗮 𝘇𝗮𝘀𝘁𝗿𝘇𝗲𝗴𝗮𝗺 𝘀𝗼𝗯𝗶𝗲 𝗽𝗿𝗮𝘄𝗼 𝗱𝗼 𝘇𝗴ł𝗼𝘀𝘇𝗲𝗻𝗶𝗮 𝘀𝗸𝗼𝗽𝗶𝗼𝘄𝗮𝗻𝗲𝗴𝗼 𝗱𝘇𝗶𝗲ł𝗮/𝗿𝗼𝘇𝗱𝘇𝗶𝗮ł𝘂. ⚠️
To, co... nie zostało powiedziane//WIERSZE
Nie każda miłość umie mówić. Czasem zostaje tylko szept - albo cisza, która boli. Z tych miejsc utkane są te wiersze. Z chwil, które minęły, zanim zdążyły się wydarzyć. Z dotyków, które nie dotarły, i słów, które ugwęzły gdzieś między gardłem, a sercem. To nie są opowieści z zakończeniem. To tylko fragmenty - jak liście oderwane od gałęzi. Może odnajdziesz między nimi własne.
★Mój niewidzialny współlokator★
Chłopak który wykupuje dom dowiaduje się że nie jest sam, ale czemu? dowiecie się w książceComplete
~Cienie Saltview~
Aveline trafia do Saltview - miasteczka, w którym szum oceanu zagłusza bolesne wspomnienia, a czas zdaje się stać w miejscu. W zakurzonym antykwariacie, pośród zapachu starego papieru i morskiej soli, znajduje nie tylko schronienie i nową przyjaźń, ale też ślad sprawy sprzed lat .
Podręcznik do Tarota
W tej książce znajdziesz wskazówki jak obchodzić się z kartami, jak odczytywać ich znaczenie. Piszę ją, przedewszystkim dla siebie, żeby zebrać wszystkie informacje w jednym miejscu, ale również dla początkujących czarownic/tarocistek/wiedźm/wróżek, a dlaczego dla nich? Bo nie chcę żeby zrobiły sobie krzywdę. (Jeśli macie jakieś pytania, możecie je śmiało zadać, nikogo nie ugryzę.) Jeśli chodzi o znaczenie kart, możecie się wzorować na tym co podam ja, ale to akurat jest indywidualna kwestia. Źródła: Wszystko co zostanie tutaj spisane, jest wiedzą zdobytą z twittera (jest mnóstwo kont na których możecie znaleźć przydatne informacje, polecam też tam sprawdzić tagi) bloga Martyny Grudzień strony tarot-online.com tło do okładki znalazłam tutaj: https://gothiccharmschool.tumblr.com/post/138748495900/78whisperstarot-dark-spooky-halloween-decksComplete
WYJĄTKOWY, KAŻDY DZIEŃ
To miejsce, w którym możesz przezwyciężyć niemoc. Miejsce gdzie znajdziesz spokój dla duszy i ciała. Miejsce, w którym będziesz mógł zobaczyć w sobie człowieka, wrócić do siebie i poukładać myśli. Miejsce gdzie nie ma gorszych i lepszych. Kobieta, mężczyzna, dziecko, istota walcząca, upadła, wzniosła i poszukująca inspiracji. Wiec wspaniałą istoto jeśli choć odrobinę poczułaś, ze to z Tobą rezonuje, zapraszam do środka.
Zanim nauczyłam się płakać
Ta książka powstała w czasie, w którym nie było łez. Nie dlatego, że nie było bólu, ale dlatego, że zbyt wcześnie nauczyłam się go znosić. Zanim nauczyłam się płakać, nauczyłam się wytrzymywać oddychać cicho, nie zadawać pytań i nie zajmować zbyt wiele miejsca ani swoim ciałem, ani emocjami, ani potrzebami. Tak uczą się dziewczynki, które chcą być grzeczne i nie sprawiać kłopotu. Tak dorastają kobiety, które później nie wiedzą, kiedy mogą przestać być dzielne. Moje ciało pamięta więcej, niż przez lata byłam gotowa przyznać. Pamięta strach, który przychodził nagle, i samotność miejsc, w których miało być bezpiecznie. Pamięta ból, który trzeba było znieść, bo inni mówili, że „tak trzeba", że „to minie", że „dzieci są dzielne". A dziewczynki wierzą dorosłym nawet wtedy, gdy bardzo boli. Ta książka nie jest opowieścią o sile, którą można pokazać światu. Jest o tej sile, która rodzi się po cichu, w środku. O tej, która przez długi czas nie miała prawa do głosu. Jest o ciele, któremu nie zawsze wierzono, i o uczuciach, które były prawdziwe, nawet wtedy, gdy nikt ich nie widział ani u kobiety, ani u dziecka. Nie ma tu prostych odpowiedzi ani obietnic, że wszystko się ułoży. Jest prawda czasem czuła, czasem bolesna, ale zawsze żywa. Jest historia, która nie próbuje naprawiać, lecz widzi i nazywa. Historia, która mówi: to, co czułaś, miało znaczenie. Jeśli czytasz te słowa i czujesz znajome napięcie w klatce piersiowej albo ścisk w gardle, być może ta opowieść dotyka również Ciebie tej dorosłej, którą jesteś dzisiaj, albo tej małej dziewczynki, która wciąż czeka, aż ktoś ją usłyszy. Mam na imię Angelika. A to jest historia o tym, co wydarzyło się zanim nauczyłam się płakać.
Nie poddawaj się. ZAKOŃCZONE
To jest moja autobiografia. Chcę opowiedzieć Wam o tym, jak mimo ogromnej straty - utraty dziecka i najbliższych - można spróbować podnieść się i iść dalej. Nie jest to historia łatwa ani pozbawiona bólu. Jest to jednak historia o tym, że nawet w najciemniejszych momentach życia może pojawić się małe światło. W najtrudniejszych chwilach spotkałam ludzi, którzy wyciągnęli do mnie rękę. Nie robili tego dla pieniędzy ani z obowiązku. Pomagali, ponieważ mieli w sobie dobro i potrzebę serca, by wesprzeć drugiego człowieka. Ta książka jest opowieścią o stracie, bólu i walce z własnymi słabościami, ale także o nadziei, sile i ludziach, którzy pojawiają się w naszym życiu w najmniej spodziewanym momencie. Jeśli po przeczytaniu tej historii choć jedna osoba odnajdzie w sobie odrobinę nadziei i uwierzy, że nawet po największym upadku można spróbować wstać - wtedy będę wiedziała, że warto było ją napisać.Complete
Content Guidelines